Herinneringen

Dag lieve Cis, dag lieve mama, dag lieve zus!

Op 26 maart 1963 werd Cisca geboren in Diepenveen, op een winterse dag – vlak na De Hel van ’63.

Op 3 juni 2022, tijdens prachtig wandelweer, heeft Cisca in Frankrijk helaas haar laatste wandeling nooit af kunnen maken.  

De nacht van vrijdag 3 op zaterdag 4 juni was een ware nachtmerrie: Cisca is vermist. Wij werden gebeld dat ze niet op tijd voor het eten was teruggekeerd van haar wandeling. En hoewel ze vaak te laat was, is een paar uur later wel ondenkbaar. De hele nacht heeft de gendarmerie naar haar gezocht, onder andere met een helikopter. Zaterdagochtend is Cisca gevonden. Gevallen in een Ravijn en op slag dood.

En precies zoals we van Cisca hebben geleerd, halen wij hier ook iets positiefs uit: ze is in al haar vrolijkheid in het harnas gestorven. Aan het einde van een prachtige Alpe d’HuZes-week.


Lieve Cisca, we houden van je en wat gaan we je missen.


Liefs,
Frans, Myrthe, Nynke, Wytze en Fred

“Mensen en verhalen, daar houd ik van.”

Dit zei Cisca en dat geldt ook voor ons. Van alle kanten worden we verrast met hoeveel mensen haar blijkbaar kennen. We zouden het heel mooi vinden om een kijkje te krijgen in jouw leven met Cisca.

Het leven dat begon aan het begin van de lente van 1963 en eindigde aan het eind van de lente van 2022. Daartussenin zaten 59 mooie jaren. Ook jij was onderdeel daarvan en wij zijn benieuwd hoe jij je Cisca herinnert. Gezellig en vol humor? Ze kletste graag met iedereen, onder het genot van een wijntje. Soms wat onhandig? Cisca was immers altijd alles kwijt. Enthousiast en nauwkeurig? Cisca werkte veel, omdat ze het zo leuk vond.
We lezen graag in een anekdote of een grappig, bijzonder verhaal hoe jullie band was. Denk aan iets wat typisch Cisca was of iets wat alleen haar kon overkomen. Voel je vrij en geef het vooral je eigen twist.

 

Volgende maand (juli 2022) maken we hier een boek van, zodat we nog vaak door Cisca’s leven kunnen bladeren.

Deel je herinnering aan Cisca

Deel je herrinering aan Cisca

 
 
 
 
 
86 berichten.
Marcel van Berlo uit Aalsmeer heeft geschreven op 28 juli 2022 om 12:54
Beste Frans, Wat was ik ongeloofelijk geshockt toen jij mij belde over het overleiden van Cisca. De rest van de dag eigenlijk niks meer gedaan. Alleen maar nadenken over de onomkeerbaarheid van wat er in ons leven gebeurt. En hoe gewoon we het vinden dat er iedere dag weer een dag is. Net als vroeger. We werkten samen bij DHV en ik verhuisde naar Schothorst. We fietsten vaak samen naar huis en vaak zei je "eet je mee". Zo leerde ik Cisca kennen. In de jaren daarna ben ik zo wel honderd keer bij jullie geweest. Heb je wel genoeg? was nooit een probleem, er werd altijd wat geregeld. Ik zag jullie kinderen opgroeien en hoe mooi jullie ermee omgingen. Jij was altijd wel wat aan het huis aan het verbouwen en Cisca was altijd super flexibel en had ook nog tijd om wat te knutselen, praten of regelen. Toen ik naar Amsterdam verhuisde was het kontakt natuurlijk veel minder. Maar als wij in Amsterdam afspraken als jij bij Waternet gewerkt had hadden we het over vanalles, ook over thuis en over Cisca. En af en toe kwamen jullie samen langs bij ons thuis in Aalsmeer. Nu hadden wij jonge kinderen zoals ik jaren eerder die van jullie  had zien opgroeien. Ze hadden dan jullie interesse, totdat jullie in de koude winternacht met de motor terug naar huis reden; Cisca stoer achterop. De ongedwongenheid, de no nonsense, de -er is altijd wel een oplossing te regelen- en de gezelligheid van Cisca zal ik me altijd blijven herinneren als een voorbeeld in het leven.
Peter Vorrink uit Hilversum heeft geschreven op 25 juli 2022 om 22:12
Lieve Cis, hoe vat je bijna 40 jaar vriendschap samen in 1 bericht? Direct na jouw uitvaart zijn Mariska en ik op vakantie gegaan en heb ik Frans, de kinderen en Fred elke vakantiedag een korte herinnering van mij aan jou gestuurd. Deze herinnering deel ik in 3 delen: studieperiode, hardlopen en Beatles. 1- Studie. Ik leerde je kennen in november 1982 als eerstejaars student aan de THW in Wageningen en ik kan mij nog zeer precies een college natuurkunde herinneren. Jij zat tussen mij en Arjan in't Veld in en je maakte vlijtig aantekeningen. " Hetrogeen veld" noteerde je. Ik boog een beetje naar je toe en schreef in jouw aantekeningen tussen " hetrogeen" en " veld" het woordje " in't" ; verwijzend naar de achternaam van jouw andere buurman Arjan. Jij moest daar zo hard en lang om lachen dat de docent het college stillegde en jou verzocht de zaal te verlaten en pas terug te keren als je uitgelachen was. Je legde het college een tweede keer stil toen je een paar minuten later de deur van de zaal opendeed en riep:" Peet, kun je mij even komen helpen"? Ik liep wat beschaamd de zaal uit en volgde je naar het toilet waar je vertelde dat je je lens kwijt was omdat die met het traanvocht mee was gedreven. Gelukkig zag ik hem snel in je wimper hangen en konden we terugkeren in de collegezaal waar het college door jouw toedoen oor de derde keer onderbroken werd. 2- Hardlopen. In de voorbereidingen op de marathon van New York die ik met 50 collega's zou gaan lopen stond de halve marathon van Zwolle geprogrammeerd en ik nodigde jou uit om mee te lopen. De start was rond 8 uur in de avond en ik wilde graag lopen in het marathon tempo wat inhield dat we tegen zonsondergang zouden finishen. Ergens onderweg naderden we een verfrissingspost. Je had niet veel ervaring met hardlopend drinken. Meestal stopte je gewoon, nam een paar slokken en liep weer verder. Dit keer wilde je ook hardlopend drinken. Je pakte een volle beker water en het lukte je wonderwel om zonder te veel te morsen een paar slokjes te drinken.Je zag mij mijn lege bekertje in de goot gooien. Op de 1 of andere reden besloot jij echter je bekertje over het publiek heen weg te gooien. Toen het bekertje je hand verlaten had en met een fraaie boog richting publiek zeilde realiseerde je je ineens dat het nog nagenoeg vol zat zodat een flink aantal toeschouwer er een nat pak aan overhielden! 3-Beatles. De mannen uit het Ierse folkbandje " The Foxes" in Amersfoort waarin ik speel hadden mij gevraagd eens wat meer over The Beatles te vertellen. We spraken af dat ik een avondvullend verhaal zou houden waar de bandleden met aanhang dan ergens bij iemand thuis voor uitgenodigd zouden worden. Maar toen ik vol in de voorbereidingen was kreeg ik van meer en meer mensen te horen dat zij er ook wel bij wilden zijn. Ik moest dus op zoek naar een zaaltje. Die vond ik bij jou, Lia en Andrea in het Huis van Cahen in Amersfoort. Ik wilde na het voltooien van de voorbereidingen technisch testen en we besloten er een " try out" van te maken. Geduldig luisterend bleven jullie de 4 en een half uur zonder pauze zitten om mijn complete verhaal aan te horen, The Beatles te zien optreden en mij te horen gitaarspelen. Uiteraard was dat veel te lang en ik kreeg van jullie tips om het in te korten en jij gaf nog taalkundige adviezen. Later regelde je een interview in de Amersfoortse editie van het AD en een radio interview voor me. Het gevolg was een uitverkochte zaal met nog tientallen mensen op de reservelijst. Op de avond van de lezing hadden jullie een zebrapas neergelegd waar mensen zich op konden late fotograferen en serveerden jullie Penny Lane wafeltjes bij de koffie. Alles was supergoed geregeld en het was een succesvolle avond. Op basis van deze ervaring besloot ik met deze lezing " het land in te gaan" en met succes. Ondanks Covid heb ik inmiddels tientallen lezingen gegeven en heb ik inmiddels ook een lezing over Pink Floyd nagenoeg klaar. Jij gaf me nog 1 tip:" Noem het geen lezing Peet, dat klinkt zo stoffig. Noem het een performance. En dat doe ik. Nog steeds en voor altijd. Lieve Cis. Dat je er niet meer bent is nog steeds nauwelijks te bevatten. Alle mensen die bij de uitvaart aanwezig waren, alle mensen die het thuis of waar dan ook hebben kunnen volgen en alle andere mensen uit joue enorme netwerk kende missen je en zullen dat nog lang doen. Een bekend Amsterdams filosoof sprak eens:" Elk nadeel heb ze voordeel". Kan iemand mij uitleggen welk voordeel jouw overlijden heeft?
Thea van Lier uit Amersfoort heeft geschreven op 17 juli 2022 om 15:20
Lieve familie, Het contact met Cisca en de familie begon op basisschool de Achtbaan. Nynke en Kevin kwamen in dezelfde groep 3. Later kwamen ook Wytze en Kim bij elkaar in de groep. We hadden als moeders zijnde een leuke groep met Mirjam, Lisette, Anja, Bianca. Gezamenlijk uit eten zonder de kinderen hebben we ook na de basisschool volgehouden. Daarnaast hadden we ook dezelfde liefde voor hardlopen en hebben we meegedaan met de Dam tot Damloop en de berg race by night. Starten in Wageningen en de finish in Ouwehands dierenpark, met de after party gingen we lekker dansen. Daar waren we met de rode VW bus naartoe gereden. Cisca is ook daar haar mobiel kwijt geraakt. Iemand anders heeft hem waarschijnlijk uit haar tas gehaald. Te goed van vertrouwen had ze die gewoon achter gelaten bij het tassen depot. Op de terugweg nog een blaastest moeten doen. Geen probleem, geen alcohol gedronken. Al rook het waarschijnlijk niet zo fris in de bus met die zwetende mensen. Skiën is ook voor ons een sport waar we graag aan doen. Met de familie Twigt een dag naar Bottrop, waar Myrthe en Nynke een snowboard les deden. En waren we tijdens de zomervakantie bij elkaar in de buurt? Dan zochten we elkaar een dag op en konden de kinderen samen op de waterfiets over het Lago di Ledro in Italië, altijd een geslaagde dag. In de jaren daarna bleef het contact. Ook tijdens het oudejaarsevenement op de Erasmusstraat hebben we ons te goed gedaan aan de heerlijke oliebollen en glühwein. Wordfeud was ons favoriete spelletje. Cisca won de meeste keren van mij. Maar af en toe mocht ik ook met de eer strijken. 4 jaar geleden werd het contact iets meer. Kim kwam thuis met de mededeling dat ze een vriendje had. ‘Ja jullie kennen hem wel ‘ van de basisschool! Het is Wytze. Voor ons wel fijn zo’n vertrouwd persoon die je al jaren kent. Je weet uit wat voor gezin hij komt. Dus dan wordt je toch een beetje familie. We hadden nog zoveel leuke momenten kunnen hebben. Maar helaas. We missen je en gaan je nog heel erg missen de komende jaren. Dag lieve Cisca! Liefs van Peter en Thea
arma twigt uit Hernen heeft geschreven op 11 juli 2022 om 07:02
Lieve Cisca, Een van de leukste herinneringen die ik aan je heb is de dag dat je spontaan voor de deur stond . Je was aan het fietsen met je dochter en dacht ik wip even aan . Van het wijntje in de tuin werd het een etentje binnen en voldaan maar toch wel moe in de benen o.a. door de wijn besloot je om toch maar te blijven slapen en de volgende dag door te fietsen naar je ouders. Zo kennen we je vol spontane en gezellige acties. En zo zal ik je ook altijd blijven herinneren. Liefs Arma
Suzanne uit Amersfoort heeft geschreven op 2 juli 2022 om 17:21
In het bericht hieronder moet ‘… vooral in de file’ ‘… [b]vooraan[b] in de file’ zijn. Maakt het nog iets meer Cis. 😉
Suzanne Leijendekkers uit Amersfoort heeft geschreven op 2 juli 2022 om 16:56
Lieve Cis, Zit aan een wit wijntje in de stad. Het had zomaar met jou kunnen zijn. De lunch of bitterballen laat ik even zitten. Skiën met de ‘volleybalgroep’, dat was onze start. Meteen een klik, in de auto al. Je moest je altijd goed concentreren als je reed want voor je het weet gebeuren er de raarste dingen…en rijd je ineens vooral in een file. Geniaal! Met onze gierende lach de achterbank wakker makend om daarna het gaspedaal weer in te drukken. Spelletjes doen, wijntjes drinken en lekker eten we zijn het altijd blijven doen. Jouw tekstschrijven kwam daarbij en met liefde denk ik terug aan de wandeling die ik maakte toen je me uitvroeg over Freedom Finder. Een interview om de teksten voor mijn website te kunnen maken. Zo fijn om met dat werk-alibi zo veel van wat me na aan het hart ligt te delen met een vriendin. En wat een fijne teksten zijn het geworden. Nu hebben ze nog meer glans gekregen, ik koester al jouw woorden. Dank lieve Cis, voor de lol, je vakmanschap en onze vriendschap. Suzanne
Tyka uit Amersfoort heeft geschreven op 1 juli 2022 om 10:25
Lieve Cis, Of zoals wij elkaar eigenlijk altijd groeten ' Hoi buuf'. Het eerste waar ik aan moet denken als ik over jou iets zou schrijven dan is het hoe heerlijk jij het vond om ieder jaar rond kerst, en alle mogelijke andere momenten, een verhaal over mij te vertellen. Namelijk over het kerstdiner op de basisschool (lees bij de kleuters) en het feit dat ik zacht uitgedrukt 'niet zo'n fan was van de kerstman'. Mijn ouders vertellen een veel mildere versie van dit verhaal maar vanaf heden is jouw verhaal voor mij nu ook echt waarheid. Ik heb zo ook mijn verhaal over jou. Toen ik samen met Sjoerd Myrthe kwam ophalen om naar school te gaan (wij zaten in de eerste klas) heb jij meer dan eens onze school gebeld dat wij wat later kwamen omdat wij eerst een muis moesten vangen voordat we mochten gaan. Dit deed jij dan al staand op jullie bank. Wat een plaatje! Verder als ik aan jou denk dan zie ik kleine dingen zoals hoe het puntje van je neus meebeweegt als je praatte of de beweging die je geregeld maakte om op het klokje op je ring te kijken. Maar natuurlijk ook de aanstekelijke lach waarvan wij dan ook weer moesten lachen. Al deze herinneringen hebben een mooi plekje en zal ik meedragen om ze soms terug te pakken en opnieuw een glimlach op mijn gezicht te brengen als ik aan jou denk. Lieve buuf, rust zacht! Tyka
Bastiaan Timmer uit Berneck (Zwitserland) heeft geschreven op 1 juli 2022 om 02:46
Lieve Cisca, wat zijn we vreselijk geschrokken toen we bericht kregen van het tragisch ongeval op de Alpe D'HuZes. Zo onverwacht uit het leven gerukt, op een plek waar jij je met hard en ziel inzette voor het leven van anderen. Ik heb je leren kennen uit de buurt-vrienden groep van mijn zus Esther en zwager Marcel. In 2005 waren we voor het eerst gezamenlijk op skivakantie in Hermagor. Jullie met een grote touringcar vanuit Nederland en ik op eigen gelegenheid vanuit Zwitserland, waar ik toen net een maand woonde. Het was een gezellige gevarieerde groep inclusief mijn 3 zussen en twee zwagers. Overdag lekker skiën of snowboarden en ’s-avonds bonte avonden met spelletjes en toneel. In 2015 heb ik nogmaals deelgenomen, toen in Latemar en samen met mijn Zwitserse vriendin Alexandra. We kwamen er toen achter beide een voorliefde te hebben voor bijzondere toilet-bordjes. Sindsdien heb ik je regelmatig bericht na weer een leuk exemplaar gefotografeerd te hebben. Weet je nog van die hartvormige leistenen bordjes in de Kessl Hütte in Gargellen? Op de één stond “Bla” en op de andere “Bla, bla, bla”. Ra, ra welke is van het vrouwen toilet? Als we rond oudjaar in Amersfoort waren, kwamen we graag langs op het traditionele Oliebollenfeest in jullie prachtige achtertuin. Soms gek verkleed met gele vestjes maar altijd met heerlijk verse oliebollen, appelflappen en glühwein. Een mooi moment om weer eens bij te praten en iedereen te zien. Bij ons meest recente bezoek aan Nederland in april konden we de vorderingen in jullie nieuwe huis en tuin bewonderen. De tekst op je website krijgt nu een extra lading. In de pagina over jezelf en de metafoor van een tuinman (m/v). Met een tuin waar de vergeet-me-nietjes vooraan staan. Frans, Myrthe, Nynke, Wytze en alle andere familie en vrienden heel veel sterkte met het verlies van Cisca. We denken aan jullie.
Hanneke uit Amersfoort heeft geschreven op 29 juni 2022 om 16:22
Lieve Frans, Myrthe, Nynke en Wytze, Al weken buitelen herinneringen door mijn hoofd en met regelmaat denk ik Cisca te zien fietsen. En dan komt Nynke’s verjaardag voorbij op Facebook… Hoe intens droevig toch allemaal. Goed, herinneringen, voor jullie, wat fragmenten… In onze tuin staat een compleet verweerd zelfgemaakt houten zwaard met een verschoten en rafelig rood lint eraan – van een ridderfeestje van Wytze. Al jaren wordt hier geroepen dat het toch wel eens weg kan. Nou niet dus, en nu helemaal niet meer, het blijft staan als tastbare herinnering aan Cisca. Wytze en onze Freek waren dikke maatjes op de Tovertriangel en nog een tijd erna, ook al zaten ze niet meer op dezelfde school. Na een kinderfeestje van Freek ergens in de polder kreeg Nico met de helft van de kids op de A1 een kleine botsing (file, stapvoets rijden, noodweer…) – dat zou nog even duren. Ik was met de andere helft al thuis aanbeland. Oef, we zouden patat eten maar ik wist niet hoe de friteuse werkte. Eerst maar alle ouders bellen over wat gebeurd was en dat de kinderen later thuisgebracht zouden worden. Cisca: “Ik kom eraan, gaan we pannenkoeken bakken!” Reddende engel, echt geweldig, zo werd het toch nog weer een feestje. Feestjes daar hield Cisca van, feestjes vieren, een feestje creëren… Ik heb niet elk groot feest meegevierd want daar ben ik iets minder van, maar waar we allebei erg van konden genieten was een-op-een doorkletsen op straat na de Toverbal of samen uit eten gaan. En dan lang doorpraten over werk, kids, mannen, het leven. Een keer wist Cisca een mooi nieuw adres. Hebben we geweten. We mochten geen gerechten uitkiezen maar alleen aangeven wat we niet wilden eten. Dan zou de kok wat moois verzinnen. Een paar borden verder met uitermate weinig erop en niet eens bijzonder lekker, kregen we de rekening: 80 euro p.p. En dan die gnuivende hoge en daarna volle lach van Cisca. Geschrokken, maar ze zag heel erg de humor ervan. Daarna toch maar weer de vertrouwde gewone adressen opgezocht. Werk… Ik had gesolliciteerd op een interessante communicatiefunctie en had Cisca aan de telefoon. Ik zei dat die baan me ook wel wat voor haar leek. Deadline die dag. Op de valreep solliciteerde ze met een brief die half af was, haha, ze geloofde er zelf niet in, maar toch, haha… En Cisca kréég de baan (ik werd niet eens uitgenodigd). ROC ASA, ze heeft er genoten maar oh, ik heb toch wel wat gemopper aangehoord. Qua workload werden heel vaak Cisca’s grenzen overschreden – en Cisca, ze zei nooit nee, altijd bereid toch ergens haar schouders onder te zetten. Dan had ze het weer eens helemaal gehad, en hoopte ze maar dat een nieuw aan te stellen collega voor verlichting en leuk collegiaal samenwerken zou zorgen. Ik probeerde haar te stimuleren meer voor zichzelf op te komen en soms om daar gewoon weg te gaan. Maar Cisca was trouw, ontzettend trouw. Tot in de nadagen van ROC ASA heeft ze heel hard voor die club gerend. Toen ze veel later voor zichzelf ging werken, was zichtbaar hoe ze ervan genoot en hoe trots het haar maakte, maar of ze daarbij altijd haar grenzen bewaakte… Misschien hád Cisca wel geen grenzen als ze voor anderen van betekenis kon zijn. Kids… De Tovertriangel en de Toverbal. In 1995 kwam ik als nieuwbakken ouder Joost, 3 maanden oud, van de crèche halen. Daar sprak ik als eerste mede-moeder Cisca, maar vooral zag ik de dametjes die ze kwam ophalen, Myrthe van de peutergroep en Nynke die rondkroop op de groep van Joost. Wat groot al, moest mijn kind ook zo groot worden? Gezellige jaren volgden, Wytze kwam erbij, bij ons Freek en Marieke. Feestjes op de TT, Cisca was er altijd bij en volop actief. Toen de basisschooljaren aanbraken hebben we een clubje opgericht van moeders van de TT die elkaar niet uit het oog wilden verliezen, we hadden zoveel aan elkaar gehad en genoten van gesprekken bij het brengen of ophalen van de kinderen. Het werd de Toverbal, een soort intervisie-clubje voor moeders. De eerste jaren spraken we echt thema’s af, soms over onszelf (de eerste keer ging over de balans in ons leven) dan weer over de kinderen. Al jaren hebben we geen thema’s meer maar is het wel nog steeds een groep vrouwen/moeders waarin eerlijk dingen gedeeld kunnen worden, ook de vreugde over en zorgen om onze kinderen. En lachen natuurlijk, heel veel lachen. Cisca’s schrik, verontwaardiging, afschuw toen ze het treinkaartje naar Den Haag bij Nynke (14 jaar!) vond, een internetdate! Maar wat kon ze dat toch ook hilarisch vertellen. Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar ik denk dat ze de minste zorgen heeft gehad om Myrthe, misschien omdat die vrij consciëntieus haar ding deed (net als Cisca zelf). Nynke fladderde, en zou dat wel goedkomen? En met Wytze was het een zoektocht apart door het scholenlandschap. Maar wat heeft ze alle kinderen mateloos en grenzeloos ondersteund! En alle vriendjes, hoe ook opgeduikeld, welkom én mee op vakantie hè. En na de zorgen overheerste de laatste jaren vooral de trots, wat was ze trots op jullie drie! Mannen… Ja natuurlijk hadden we het ook over Nico en jou, Frans. Maar dat delen we bij een glas wijn okay? Kunnen we het ook nog eens over Tools4Life hebben (waar Cisca jou en mij toe heeft verleid). En wees niet verbaasd als ik wat later kom dan afgesproken, daarin streden Cisca en ik bij de Toverbal om de eer. Meestal won Cisca. Het leven… Cisca maakte er altijd wat moois van. Hoe mooi had het nog kunnen worden. Dit keer was je te vroeg, lieve Cis.
Esther uit Leusden heeft geschreven op 28 juni 2022 om 16:01
Onze gesprekken rondom de begeleiding naar ander werk bij mij aan de keukentafel of wandelend in het bos als het weer het toeliet. Ik kan er niet bij dat je zomaar weggerukt bent uit het leven. Jouw humor en doorzettingsvermogen, de bescheidenheid over jouw kwaliteiten maakte onze gesprekken bijzonder en speciaal. Mijn herinnering aan jou is die van een vrouw met een enorme liefde voor taal en een talent om anderen daarmee te verrassen.
Adriënne uit Amersfoort heeft geschreven op 23 juni 2022 om 22:49
Lieve Cisca, Je had gewoon een zakelijk contact moeten zijn, ik de journalist, jij de geïnterviewde. Maar zó ging het dus niet. Ik schreef al een hele tijd voor Frame.de.galerie toen jij het team van Lia en Andrea kwam versterken. Bij onze eerste ontmoeting kwam je al meteen te laat de trap af denderen. Geen excuses, meteen een knuffel. En zo begon het. De eerste inzage in een artikel baarde me zorgen, er was me verteld dat je een taalpurist was. Maar je antwoord was kort en bondig. Een d in een t veranderd, kan ook andersom geweest zijn, en verder vond je dat het er heel goed meer door kon. We zagen elkaar regelmatig, ook toen ik niet langer in en over Amersfoort schreef, maar in Zeist ging werken. Jullie prachtige initiatief lag en ligt me erg aan het hart en regelmatig kwam en kom ik tentoonstellingen bezoeken. Alleen of met anderen. En altijd was en is daar koffie of thee en een gesprek. De dood van Lia was intens verdrietig, maar we hadden het aan zien komen. Jij en Andrea gingen door met de galerie en ik bleef jullie bezoeken. Toen ik jou en Andrea in 2019 vroeg om een kunstcommissie te vormen voor de KunstVaarRoute die in 2021 in Amersfoort zou plaatsvinden en waar ik projectleider van was, zeiden jullie allebei meteen enthousiast ja. Een vrijwilligersklus waar toch wel het nodige werk aan zat. Vooral toen bleek dat de KunstVaarRoute uitgesteld moest worden naar 2022. Kunstenaars die afhaakten, plekeigenaren die in 2022 geen plek ter beschikking hadden. Soms leek het op een baan, maar we gingen samen enthousiast door en op 24 april jl. werd de KunstVaarRoute geopend. Ik weet niet meer exact wanneer ik je voor het eerst ontmoette, helaas weet ik nu wel dat die 24 april de laatste keer werd dat ik je zou zien. Onbegrijpelijk. Ik wilde je die dag in het zonnetje zetten en je aarzelde. Andrea en ik hadden toch veel meer werk verzet, vond je. Ik vond je te bescheiden en sleurde je bijna mee. Nog altijd ben ik daar blij om. Ik heb in mijn functie van ‘journalist’ veel foto’s van jou, maar niet één waar we samen op staan. Die dag werd die wel gemaakt en ik zal hem koesteren. Interviews bij en met jullie duurden uren. Per saldo werkte ik eigenlijk bijna gratis. En dat gaf helemaal niets, want nooit heb ik die interviews als werk gevoeld. Er kwam zoveel op tafel, naast de koffie of thee en wat lekkers. En de laatste twee jaar werkten we echt samen als vrijwilligers. Het bericht van je dood kwam binnen als een klap. Ik kon het niet geloven, moest iets doen. Een eerbetoon voor jou, daar alleen in ‘den vreemde’. Ik liet bloemen voor je neerleggen op Alpe d’Huez. Als het aan mij ligt gaat dat vaker gebeuren. Een kleine ode aan een ‘grote’ vrouw met een schaterende lach. Ik ga je missen! Op de laatste tentoonstelling ‘Reiken naar de hemel’ kocht ik een prachtig zonnig vrouwenbeeld dat me voor altijd aan jou zal herinneren. Frans, kinderen en schoonkinderen, jullie zitten dagelijks in mijn hoofd. Wat een moeilijke tijd staat jullie te wachten. Heel veel sterkte en kijk in liefde achterom.
Robert Jan, Linda, Feike en Mets , Fotografencafé uit Amersfoort heeft geschreven op 20 juni 2022 om 22:58
.Cisca is vanaf het begin bij de Sint Aegtenkapel actief betrokken geweest bij het Fotografencafé Amersfoort. Bijna vanzelfsprekend maakte Cisca tijd vrij om teksten te schrijven, voorzichtig kritiek te leveren, bescheiden (wars van interessant gedoe over kunst) veranderingen door te voeren en vooral om veel plezier met elkaar te hebben tijdens vergaderingen en uitjes (on the road). Dat laatste maakte waarschijnlijk dat ze langer betrokken bleef dan ze tijd had; “jullie kunnen het echt wel zelf”! Misschien is dat wel zo maar het wordt een stuk minder leuk. En nu ben je er niet meer. Vaarwel lieve Cisca, heel veel sterkte voor wie achterblijven. Linda, Robert Jan , Feike en Mets. Fotografencafé Amersfoort
Anneke uit Leusden heeft geschreven op 20 juni 2022 om 21:25
Dag lieve Cis, dag lief werkzusje. Ik bleef maar zeggen dat ik het niet wilde geloven dat je er niet meer bent, toen Judith mij belde met die vreselijk verdrietige mededeling. Je was toch gewoon een weekje naar Frankrijk? Dat duo-interview was nog niet gepubliceerd en we hadden nog weer nieuwe opdrachten voor je liggen… 15 jaar geleden kwam ik werken bij ROC ASA en kwamen wij met elkaar in contact omdat we allebei Communicatie deden. Maar 12 jaar geleden gingen we pas echt samenwerken, toen ik ineens teamleider werd van het marcom team van Amarantis. Weet je nog dat wij, met allebei hetzelfde zomerse jasje aan (hoe bestaat het?) onze overleggen hielden in de trein op de terugweg naar Amersfoort? Wel zo efficiënt vonden we allebei: gewoon wat eerder weg en dan hadden we dik 40 minuten om alles te bespreken. Natuurlijk ging het niet alleen over werk, maar kreeg Wytze ook tussendoor instructie om de pizza klaar te maken, zodat hij op tijd weer weg kon. Ik heb heerlijke herinneringen aan jou. Bijvoorbeeld de berg, en als ik zeg berg, bedoel ik echt een hele grote berg bitterballen die alleen jij besteld kon hebben voor mijn afscheid van het team in Amsterdam in een café op de Zuid-As. Meine gute: die berg was niet te overzien. Ik weet niet meer of het ons gelukt is alles op te eten, in mijn herinnering niet. En dat kwam vast omdat we nog een hilarisch kwartet moesten spelen, waarin alle kamers (ja ook het kleinste kamertje), tuinen en voordeuren van jullie woningen op de foto waren gegaan. Het funda kwartet om mijn funda verslaving te voeden. Wat hebben we gelachen toen ik moest raden van wie welke slaapkamer was. Die van jou en Frans had ik in één keer goed. Ik heb dit zo lang ik bij MBO Amersfoort werkte in mijn la gehad en hem er af en toe uitgehaald om te spelen. Heurlijk! Toen het docentschap je niet beviel en je je afscheidsfeestje hield bij jullie in de tuin (uiteraard met grote pannen soep) vroeg ik wat je ging doen. Je wist het niet. Maar je maakte je ook niet druk, er kwam wel wat op je pad. Toen ik zei dat ik wel hulp kon gebruiken zat je enkele weken later weer samen met mij op kantoor (school), deze keer in Amersfoort. En werkten we weer samen. Hiep hoi. Toen ik een paar jaar later weg ging, jij voor jezelf begon en ik je nieuwe huis kwam bekijken (het roze bad en de reden hiervoor ga ik nooit vergeten, maar vooral jouw laconiekheid hierover – daar kan ik van leren dacht ik meteen! dank daarvoor) en vroeg hoe het freelance bestaan je beviel, zei je: lekker, maar er mogen wel meer opdrachten bij. En weer kwam je mij uit de brand helpen met de enorme berg schrijfwerk die ik had liggen. Alleen jouw uurtarief vond ik niet passend voor de professional die je betn. Ik heb je laten weten dat ik je meer ging betalen en dat je dat ook bij je andere opdrachtgevers moest rekenen. Een professional als jij verdient dat. Dat vond je lastig accepteren, maar je vond ook dat ik gelijk had. Gelukkig. Want werken met jou is jarenlang een feestje geweest. Er gebeurde altijd wel wat. Dat maakte het zo gezellig en spannend. Ik heb altijd met enorm veel bewondering al je sportieve inspanningen gevolgd, hoe vaak je de berg op fietste tijdens Alpe d'HuZes, dat je gewoon meeging naar de Bordeaux marathon met Pascalle: "Wat? ga je een marathon lopen en dan tussendoor wijn drinken? 🍷 Geweldig! Mag ik mee?" – en je ging gewoon. Als iedereen nou iets meer Cis in zich had zou de wereld er een stuk leuker uit zien. Ik neem die onbezorgdheid en dat impulsieve van je graag mee in de rest van mijn leven. En natuurlijk je al veel geprezen lach! Ineens hoorde ik hem van de week. Zo fijn! Heel even was je weer dicht bij me. Lieve Cisca, als een soort rode (:-)) draad loop je al 15 jaar door mijn leven. We verloren elkaar nooit uit het oog en bleven samen werken (of is het samenwerken?). Wat ik van je geleerd heb neem ik mee op de rest van mijn levenspad. Bedankt voor alles lieve Cis, tot ooit. 💋 P.S. Ik heb mijn tekst natuurlijk wel nagelezen op taal- en spelfouten, zodat jij tevreden kan zijn ✌️
Rozemarijn uit Zutphen heeft geschreven op 20 juni 2022 om 09:48
Lieve Cisca, Ik weet niet beter dat ik vroeger altijd met jou, Frans, Mythe, Nynke en Wytze (en mijn ouders en zusje) samen op vakantie gingen. Jullie steevast met de caravan (+ tent voor de kinderen) en wij met 2 tenten. Wat een campings hebben we met zn allen versleten in Italië en Frankrijk. Nooit 2x dezelfde en er moest vooral wat te doen zijn in de buurt. Toch zijn de vakanties niet het enige waar ik aan denk bij jou. We zijn ook met jullie naar Sail in Amsterdam geweest, waar we aan het einde van de dag één van de laatste treinen mistte en we nog een half uur op het station konden wassen. Daar hebben we met één klein (duur) flesje kiosk-water 9 paar handen gewassen, van alle vuil die zich de hele dag had opgespaard. Ik kan me je eindeloze optimisme en interesse in anderen nog goed herinneren, toen ik je (veel te lang geleden) voor het laatst zag bij het oliebollenfestijn 3 jaar terug bracht ik mijn vriend voor het eerst mee naar Amersfoort. Bij het voorstellen dook je direct in gesprek en vroeg je waar hij vandaan kwam. De juiste woorden schieten nog steeds te kort om het gevoel te omschrijven nu dat je er niet meer bent. Ik ga je eindeloze gevoel voor humor enorm missen, ik kan me geen bezoek van/naar jou herinneren waar ik niét heb gelachen. Zoals ik schreef op het kaartje bij je crematie; Lieve Cis, het blijft een groot gemis, maar dankbaar ben ik nog het meest, dat jij in mijn leven bent geweest.
André en Coby uit Leusden heeft geschreven op 19 juni 2022 om 15:24
Lieve Cisca, Onze vriendschap ontstond als overburen in de Erasmusstraat. Met je altijd vrolijke, bescheiden en behulpzame persoonlijkheid sloten we je meteen in ons hart en kwamen we in die tijd regelmatig bij elkaar over de vloer. Gezellig met elkaar koffieleuten terwijl de kids om ons heen dartelden. Een enkele keer belde je of ik de meiden uit de kinderopvang op wilde halen want je redde het nét niet vanuit Apeldoorn. Toen Nynke net geboren was zijn jullie een aantal dagen bij ons op de camping geweest waar jij als zus van André werd aangezien. Wij verhuisden al snel naar Leusden maar we bleven elkaar opzoeken toen de kinderen klein waren. Samen trokken we, met inmiddels zes kinderen, naar twee trekkershutten in de Betuwe. Wat 'n heerlijke, ontspannen dagen hadden we daar met elkaar! Door de tijd heen kwam 't aantal contacten op 'n heel laag pitje, maar áls we elkaar zagen pakten we de draad zo weer op. 'Waarom doen we dit niet vaker', zeiden we als we weer eens een lunchafspraak in Amersfoort hadden. Jullie verhuisden en na coronatijd ontmoetten we elkaar eindelijk weer eens met z'n vieren. De tuin in aanleg konden we nog niet zo goed bewonderen want het was al donker bij aankomst. Je had uitgebreid gekookt en je had er een creatieve twist aangegeven. We genoten volop van elkaar na zo'n lange tijd maar we hadden niet kunnen bevroeden dat je je afscheidsdiner voor ons gemaakt had. Lieve Cis, je houdt altijd een speciaal plekje in ons hart. Je hebt op integere wijze het Leven Liefde-vol geleefd!
Linda Buitenhuis uit Doornspijk heeft geschreven op 18 juni 2022 om 14:53
Cisca bijzonder mens 7 jaar samen gewerkt bij roc asa. Cisca maakte iedere week Het interne bulletin en daar stonden uiteraard geen schrijffouten in daar lette ze wel op. De betrokkenheid van Cisca tijdens mijn ivf traject was top. Wat een origineel kraam cadeau Cisca bedacht na de geboorte van mijn dochter het geboortekaartje als etiket op n fles chardonnay.😍 Je stond 2 jaar geleden met Wytze bij een open avond maar eigenlijk wisten jullie beiden dat hij de HTV opleiding niet zou gaan doen bij MBO Amersfoort . Cisca bedankt voor alles wat ik van je geleerd heb en wat jammer dat we nooit meer samen kunnen proosten met een goed glas Chardonnay maar de fles bewaar ik mijn hele leven. doe John daarboven de groeten maar niet teveel keten met z’n 2en dat hebben jullie tijdens het werk al teveel gedaan dag mooi mens het was een voorrecht je te hebben mogen kennen 😘
Andrea uit Amersfoort heeft geschreven op 18 juni 2022 om 11:11
Lieve Cisca | 15-06-2022 Als we bij de openingen van de galerie een praatje moesten houden schoof jij altijd een beetje naar de achteren zodat ik de sjaak was. Wel stond je dan altijd paraat met alle jaartallen; wanneer de galerie was gestart of in welk jaar we naar Cahen waren gegaan, je kon het zo gek niet bedenken of jij wist het jaartal, of zelfs de dag en de datum. En nu kan ik je niet meer vragen wanneer wij elkaar voor het eerst hebben ontmoet. Het was op de tennisbaan, in een lesgroep van Rinus, en nog voor we via wat omzwervingen terecht kwamen bij de groep die nu nog steeds dezelfde is, dus al heel lang geleden. En al die tijd dronken we koffie of eigenlijk wijn (veel wijn) en kletsten we honderduit. Zo hoorden we over Frans, Myrthe, Nynke en Wytze die het belangrijkste in het leven van jou, Cisca, waren en waar je altijd vol warmte en liefde over sprak. Naast tennis, lekkere recepten, boeken, uitjes, etentjes en wijn (veel wijn) deelden we de liefde voor kunst en dat bleek helemaal toen je vaak in de galerie kwam helpen toen Lia ziek werd. En toen het wat officiëler werd was het niet meer dan logisch dat we met zijn drieën een VOF werden. Een frame.de.VOF, dat wel, hoewel ze daar bij de Kamer van Koophandel niets van begrepen. Toen Lia overleed en ik het even niet meer zag zitten was jij degene die zei: ‘Kom op, we zetten onze schouders eronder en gaan gewoon door en maken iets moois van de galerie. Daar ben ik je heel dankbaar voor. Jij was dol op woordgrapjes en voelde je daardoor ook helemaal als een vis in het water met Frame.de.galerie. Al snel bedacht je van alles, van Frame.de.groet tot Frame.de.directeur, het kon je niet vreemd genoeg zijn. De grens lag wel bij de teksten voor de galerie, jouw vak. Die nam jij op je en daar was je heel serieus in, soms zelfs principieel. Ik herinner me een keer dat we een expositie hadden en Lia en ik wilden in de tekst hebben dat het een bijzondere expositie was, dat mocht niet van jou omdat het opschepperig was. Oké, zeiden wij, uniek dan, maar dat was nog erger. Toen wij ten einde raad vroegen maar hoe maken we dan duidelijk dat het een bijzondere expositie is toen zei je; ‘liever, echt liever gewoon ‘expositie’ maar als het niet anders kan dan misschien speciaal’. Maar dat vonden wij meer iets voor een patatje, dus het werd gewoon expositie zonder iets ervoor. Maar nu, lieve Cisca kan het me niet meer schelen dat ik opschep, jij bent een bijzonder, bijzonder mooi, uniek mens. Zélfs speciaal en ik zal je heel erg missen. Dag lieve frame.de.vriendin, veel liefs Andrea
Frame.de.gallerie – Andrea uit Amersfoort heeft geschreven op 18 juni 2022 om 11:09
Reiken naar Cisca. Nog steeds vind ik het bizar, toevallig, maar ook heel mooi dat een expositie, die al helemaal klaar was een titel heeft die op dit moment niet passender had kunnen zijn. Reiken naar de hemel. En nu ook reiken naar Cisca. Nog onbewust van alles wat er ging gebeuren is de inbreng van de kunstenaars, naast hun prachtige kunstwerken, ook zo passend en troostend op dit moment. Ik denk bijvoorbeeld aan het werk Remember me van Hadewijch, het gedicht over de koffertjes en herinneringen van Marjolein en ook het gedicht over tijd van Judith Herzberg dat Alie heeft gebruikt waarvan ik een klein stukje, het laatste stukje wil tonen: … Het duurt veel korter dan je denkt Ook als je denkt Het zal wel korter duren dan ik denk Dan duurt het toch nog korter dan je denkt Onze tijd met Cisca was veel korter dan we dachten – en dan we wilden – maar ik heb genoten van haar vrolijke, kunstzinnige en hulpvaardige inbreng bij alle projecten en zal die nooit vergeten. Lieve Cis, ik zal je erg missen en hoop – en denk – dat je voelt hoe wij in Frame.de.galerie met jou verbonden zijn.
Greetje uit Amersfoort heeft geschreven op 18 juni 2022 om 11:07
Game, set en match… We kennen elkaar van het tennissen, we speelden samen en kregen een bijzondere band met elkaar. Inspelen: Komt Cisca ook? Ja, maar dat weet je toch, die is later. Je kwam inderdaad 10 minuten later aan, hoefde niet in te spelen, draaide direct mee. Je was al opgewarmd, en blessures daar deed je niet aan. Game: vol energie kon je de bal enorm uit slaan.. Een beetje verbaasd soms over je eigen kracht. Je gaf je vol energie, en rende je benen onder je lijf vandaan. Prachtig. Set: winnen daar ging het je niet om. Het spelen met elkaar, de lol, lekker samen bezig zijn, daar ging het je om. Tijdens het tellen kon je af en toe ook heerlijk de tel kwijt zijn. Match: de wedstrijd is over voor jou, heel onverwachts zal je er niet meer zijn op de woensdagochtend. Geen koffie, geen verhalen over het huis, de tuin, nieuwe projecten.. Het zal zo stil zijn zonder jou.
Jennie uit Amersfoort heeft geschreven op 18 juni 2022 om 11:05
Lieve Cisca, Een afscheidsbrief aan jou en aan je gezin. Wie had dit een week geleden gedacht. Allerlei flitsen van jou komen steeds, als in een film, voorbij. Op feestjes van ons clubje, met of zonder Frans; in Frankrijk bij Hewig in haar mooie huis; jij aan het fietsen, even een rondje van heel veel kilometers; jij achter de balie bij de frame de galerie met Andrea; Wat vooral bij blijft is de energie waar je alles mee deed. Je betrokkenheid bij mensen waar je om gaf, om een ieder van ons; je bijzondere lach. Heel raar, verdrietig, maar ook heel mooi ben je in mijn hoofd nu heel direct verbonden met Lia. Verschillende gedachten komen in me op: – wij samen naar haar in het ziekenhuis in Leiden, jij je mobiel en je pasjes kwijt. Het komt goed zei je, en het kwam goed. – je was onder de indruk van Bibian Mentel, waar je met Lia naar toe ging. Ik kocht voor Ellen en jou het “leef” t-shirt voor jullie verjaardag. Je droeg het vaak tijdens het tennissen op de woensdagochtend. Het paste zo bij jou! – de foto van jou, Lia en Andrea op de site van de frame de galerie. – wij met de witte rozen langs de weg bij het afscheid van Lia. – ik hoop dat je nu met haar samen bent.. geef haar een knuffel namens ons – het lied van Thomas Berge ‘leef alsof het je laatste dag is..” zit de hele tijd in mijn hoofd. Een andere verbinding is die met Martijn, mijn schoonzoon zoals jij hem noemde, en met de Alpe d’Huez. Je appte met ons en we kregen de link naar je magazine van daar. Je ging er met hart en ziel voor, en het was mooi om te zien hoe je daar bezig was. Toen we het bericht kregen dat je verhaal abrupt was afgelopen, heb ik tijden naar de foto met Martijn zitten kijken, en naar de foto van jou op de site van de Alpe. Je was zo vol leven, zo blij, zo bewust met het leven bezig. Leef alsof het je laatste dag is, zou jou motto kunnen zijn. Ik besef me hoe kwestbaar en hoe bijzonder ons leven is. Dank dat ik je heb leren kennen. We gaan je enorm missen lieve Cis! Jennie