Herinneringen

Dag lieve Cis, dag lieve mama, dag lieve zus!

Op 26 maart 1963 werd Cisca geboren in Diepenveen, op een winterse dag – vlak na De Hel van ’63.

Op 3 juni 2022, tijdens prachtig wandelweer, heeft Cisca in Frankrijk helaas haar laatste wandeling nooit af kunnen maken.  

De nacht van vrijdag 3 op zaterdag 4 juni was een ware nachtmerrie: Cisca is vermist. Wij werden gebeld dat ze niet op tijd voor het eten was teruggekeerd van haar wandeling. En hoewel ze vaak te laat was, is een paar uur later wel ondenkbaar. De hele nacht heeft de gendarmerie naar haar gezocht, onder andere met een helikopter. Zaterdagochtend is Cisca gevonden. Gevallen in een Ravijn en op slag dood.

En precies zoals we van Cisca hebben geleerd, halen wij hier ook iets positiefs uit: ze is in al haar vrolijkheid in het harnas gestorven. Aan het einde van een prachtige Alpe d’HuZes-week.


Lieve Cisca, we houden van je en wat gaan we je missen.


Liefs,
Frans, Myrthe, Nynke, Wytze en Fred

“Mensen en verhalen, daar houd ik van.”

Dit zei Cisca en dat geldt ook voor ons. Van alle kanten worden we verrast met hoeveel mensen haar blijkbaar kennen. We zouden het heel mooi vinden om een kijkje te krijgen in jouw leven met Cisca.

Het leven dat begon aan het begin van de lente van 1963 en eindigde aan het eind van de lente van 2022. Daartussenin zaten 59 mooie jaren. Ook jij was onderdeel daarvan en wij zijn benieuwd hoe jij je Cisca herinnert. Gezellig en vol humor? Ze kletste graag met iedereen, onder het genot van een wijntje. Soms wat onhandig? Cisca was immers altijd alles kwijt. Enthousiast en nauwkeurig? Cisca werkte veel, omdat ze het zo leuk vond.
We lezen graag in een anekdote of een grappig, bijzonder verhaal hoe jullie band was. Denk aan iets wat typisch Cisca was of iets wat alleen haar kon overkomen. Voel je vrij en geef het vooral je eigen twist.

 

Volgende maand (juli 2022) maken we hier een boek van, zodat we nog vaak door Cisca’s leven kunnen bladeren.

Deel je herinnering aan Cisca

Deel je herrinering aan Cisca

 
 
 
 
 
86 berichten.
Ellen uit Amersfoort heeft geschreven op 18 juni 2022 om 11:04
Lieve Cisca, lief tenniszusje, Hoe is het tot deze verwantschap gekomen? Nieuw was je in ons tennisgroepje, wat stil en bescheiden, maar direct een leuke lieve meid, die als een gek achter iedere bal aan holde. Terwijl je nog niet eens aan je hardloopcarrière was begonnen! Je vader overleed, ik denk dat je het fijn vond om je verdriet met ons te delen. We speelden competitie en jij en ik vonden ons wel een goed setje. We kenden elkaar inmiddels beter en konden onbedaarlijk proesten op de baan. Zelfs zo erg, dat er wel eens gekeken werd: nou nou, waar gaat dit over, hou ‘s op. We hebben wel eens gewonnen, maar vooral ook veel verloren en ook daar hebben we om gelachen en vonden we dat wel wat besuisder konden spelen. Onbesuisd paste beter bij jou. Door de toeschouwers werden we zusjes genoemd, vonden we leuk. Cis, wat genoot ik van je verhalen over je kinderen. Hartstikke liefdevol, maar ook wel met de handen in het haar. Uitleg aan Wytze over het bijvoeglijk naamwoord: Oké, de groene trui, wat is groen? Wytze: de trui. En dan proestte je het uit. Thuis misschien niet … In al die moet-je-horen-verhalen over je pubers vertelde je altijd, echt áltijd, wat voor geestigs ze óók zeiden en appten. Lesgevend op het mbo zei je: ik wil elke dag met een leuk verhaal thuiskomen. En daar genoten wij van mee. Privé wisselden we Taalvoutjes uit en ‘excuses voor het ongemak’ deed het altijd goed. Echt ongelofelijk hoe jij je altijd suf zocht naar je fietssleutel, ook al had je iets aan met maar één zak! Je hield ons zo blij op de hoogte van Nynke’s trouwjurk, van het nieuwe vriendje van Myrthe en van alle bouw- en sjouwperikelen van jullie huis, supertrots op je onvermoeibare Frans. De laatste tijd ging het niet goed met me. Zodra je daar lucht van kreeg, kwam je op de thee, zo vanzelfsprekend, zo lief! Ik schrijf je de hemel in, maar echt, ik ken je zo, altijd het glas halfvol, altijd iets aardigs over de ander, aandachtig, begaan, gekke kantjes opzoekend, origineel (ik zei eens oh sorry, ik denk altijd dat het aan mij ligt, jij: wat een arrogantie ^^) Ik kan echt niks stoms over je verzinnen! (nou ja, je snurkt verschrikkelijk) Lieve Cis, dat je er niet meer bent … Het verdriet is overweldigend, jouw plezier en optimisme sijpelen erdoorheen. Ik zoek dat op en wil ervan blijven leren. En met je blijven proesten. Dikke kus, Ellen
Margreet uit Amersfoort heeft geschreven op 18 juni 2022 om 11:04
Herinneringen aan Cisca Cisca hield veel van de natuur. We kennen elkaar van tennis. De tennisgroep werd zoveel meer. Het werd een hechte vriendinnen groep die veel met elkaar deelde onder de cappuccino na tennis, bij Cisca de latte. Dat delen ging door in Whatsapp tennis, die bedoeld was voor "Alleen tennis". Cisca startte een tweede groep "Prietpraat" voor dagelijkse grapjes, tips voor uitjes, foto's van vakanties, levensgebeurtenissen, feesten en partijen, tentoonstellingen in Frame. We deelden geleidelijk behalve plezier ook het leed dat ons overkwam. Tekstbewust als Cisca is, veranderde ze de naam van "Prietpraat" in "Lief en leed". Er was veel vreugde in haar laatste berichten: blij met haar "gang", samen paaseitjes zoeken in de mooie tuin, de trouwjurk uitzoeken, de "save the date" voor 30 jaar huwelijk. We werden natuurlijk aangespoord de Alpe d'Huzes te volgen. We zagen enthousiasme, blijheid, sportiviteit. Het laatste bericht aan Cisca is: "jij bent zelf een toppertje!" Cisca post op 19-9-2021 dit gedicht van Dereck voor Lia: Do not stand at my grave and weep I am not there. I do not sleep. I am the thousand winds that blow I am the diamond glints on snow I am the sunlight on ripened grain I am the gentle autumn rain When you awaken in the morning's hush I am the swift uplifting rush Of quiet birds in circled flight I am the soft stars that shine at night Do not stand at my grave and cry I am not there I did not die. Cisca begon zomer 2021 het Pieterpad te lopen. Het werkte zo aanstekelijk dat Geert en ik een lang gekoesterde droom oppakten. Eerst maakten we het Heuvelrug pad af. Daarna moest ook het Pieterpad eraan geloven. We wisselden ervaringen uit met schoenen, al of niet een wandel-app gebruiken, welke etappes erg mooi waren. En oei de hei bij Holten en Lemele was erg mooi in augustus, maar misschien had ik de bossen in de herfst moeten doen, verzuchtte Cisca. Dus doet Cisca de etappes Holten – Laren – Vorden nog een keer op de fiets als de bossen kleuren. Ik kom likes van Cisca regelmatig tegen in FB Pieterpad Wandelaars, waar we beide pieterpad wijsheid opdoen. Voor mijn verjaardag krijg ik van Cisca een pieterpad poppetje voor aan mijn rugzak. Cisca loopt naar boven van Vorden naar Pieterburen. De eerste etappe wordt ze heel nat. Haar laatste etappe is naar Coevorden. Als wij daar voorjaar 2022 ook zijn aangeland, spreken we af om “nou wie weet" etappes samen te lopen. Op 4 oktober post Hedwig: "ik zie dat je naar Coevorden aan het lopen bent op polarsteps". Cisca: "huh, dacht dat ie nog op privé stond. Valt nog niks te zien" 21 augustus 2021: "Oh ik was bij Lemele en Holten. Ook zo prachtig en vrij rustig. Nu al zin in de volgende etappes van het PP. Heb er nu 4 gedaan. Super. Verslavend." Reactie van Cisca op onze wandelavonturen:28 oktober: "mooie route, maar het mooiste vond ik dit bord" "Ah, de voetstappen van Toos en Bertje", de bedenkers van het Pieterpad bij het middelpunt van het Pieterpad in Vorden, de start van Cisca. Dank je wel Cisca, voor wie je was, voor je inspiratie, je meeleven, je humor, je creativiteit. Voor altijd in ons hart, Margreet
Louise uit Amersfoort heeft geschreven op 18 juni 2022 om 11:01
Lieve Cisca, Wat een mooie tijd hebben we met elkaar gehad. En zó mooi hoe we elkaar langzamerhand steeds beter leerden kennen. Je kwam op een gegeven moment in onze tennisgroep. Je mepte graag tegen de ballen en het was altijd maar de vraag waar je ballen terecht kwamen. En het grappige is dat dit ook voor jou gold, want meppen deed je onbesuisd. Ik zal dat gemep van je missen op de woensdagen. Ik weet nog dat we op de terugweg van een vakantie naar de uitvaart van je moeder gingen. Jullie hadden dat zo mooi en warm vormgegeven en zaten in een halve kring voorin de kerk. Je vertelde steeds meer over je moeder, alles wat met het overlijden te maken had, het contact tussen ons werd steeds persoonlijker. Na je werk in de communicatie ben je op een MBO-school in Almere gaan werken. Je kwam met bijzondere verhalen steeds bij ons, mbo in Almere, hoe verzin je het, in alle opzichten een super moeilijke plek en jij dacht dat het wel wat voor je was. Gelukkig stopte je op tijd, nou ja, iets te laat. Maar je probeerde toch altijd iets positiefs te zien in dat werk. Toen je voor jezelf begon bloeide je op, was zeker de laatste tijd trots omdat je zoveel werk had en tevreden klanten. Lieve Cis, Wim en ik hebben genoten van jullie gastvrijheid, altijd waren we welkom en zorgde je dat er hapjes waren, nooit was het teveel. Ik zie je voor me met je lach, je humor, optimisme. Met name op sportief gebied nam ik mijn petje voor je af, wat had jij een doorzettingsvermogen. Als je iets wilde bereiken ging je ervoor. Je begon bescheiden in onze groep, maar in de loop van de jaren was je duidelijk aanwezig, had je veel te vertellen, soms over de zorgen die je had, maar vaker over jullie mooie nieuwe huis en tuin en ook vol trots over de kinderen. Ik zie het filmpje nog voor me van de dag dat Nynke en jij een trouwjurk gingen kopen, zo vrolijk. Cis, we gaan je enorm missen, maar zullen je altijd in ons midden houden. Frans, Nynke, Myrthe, Wytze en aanhang: veel sterkte met het gemis en hopelijk hebben jullie houvast aan de vele mooie momenten die jullie samen hadden. Veel liefs, Louise
Hedwig uit Amersfoort heeft geschreven op 18 juni 2022 om 11:00
Lieve, Lieve Cisca. Lieve ‘tennis’ vriendin, Met pijn in mijn hart schrijf ik jou ‘in memoriam’. Ik heb mezelf een wijntje ingeschonken om moed te verzamelen omdat je nog veel te jong bent. Nog in de bloei van je leven, nog zo energiek en zoveel uitdagingen te gaan en ik je gewoon verschrikkelijk ga missen. Het voelt als een berg op fietsen zonder verzet. Gelukkig heb ik als troost heel veel mooie herinneringen aan jou en kan ik terugkijken op al het plezier dat ik met je heb mogen beleven. Na de beklimming van de Alpe D’HuZes zag je er nog zo onvermoeid, zo fris, zo vrolijk en zo stralend uit dat ik gekscherend zei dat je makkelijk nog een keer omhoog kon. Voordat je naar Frankrijk vertrok hebben we samen gedubbeld en samen uit mijn waterbeker gedronken. De jouwe had je op het aanrecht laten staan. We hebben verschrikkelijk de slappe lach gehad omdat jij een bal wilde slaan maar die missloeg en toen naar mij riep “Die is voor jou”. Samenzijn met jou maakte me altijd vrolijk. Je ongeremde enthousiasme, je aanstekelijke glimlach. We hadden dezelfde soort humor, hebben heel vaak om de meest gekke dingen in een deuk gelegen. Jij hield ook van gezellig kletsen en een lekker wijntje drinken. In Frankrijk hebben we ook zoveel plezier gehad met zijn allen. Toen we vertrokken heb ik Ed nog moeten bellen om te zoeken naar je zonnebril die je in het weiland ergens verloren was. Gezellig een feestje vieren, zoals op de foto voor Erna haar 65e verjaardag. Ik heb heel veel bewondering voor je enorme doorzettingsvermogen, energie, veelzijdigheid en levenslust. Geen uitdaging was jou te veel. Of dat nou in je werk was als copywriter, werken bij Frame de Galerie, lopen van het Pieterpad, in jullie grote nieuwe tuin werken, de Alpe D’HuZes 6x op fietsen en daarvoor als vrijwilliger werken en met leerlingen van het Grafisch Lyceum een prachtig Alpe D’HuZes magazine maken, feest vieren met familie en vrienden, erop uit met vrienden, Frans en/of kinderen. Je bent in mijn ogen een hele lieve, zorgzame, sterke en energieke vrouw, moeder, echtgenote en vriendin. Voor jou geldt ook ‘opgevenisgeenoptie’. Je was en bent een topper. Lieve Cisca, ik ga je enorm missen. Ik denk in liefde en met heel veel vreugde aan jou terug. Ik wens onze tennisvriendinnen en al jouw andere vrienden en familie heel veel sterkte met dit grote plotseling verlies, met name Frans en jullie kinderen Myrthe, Wytze en Nynke. Heel veel liefs en een dikke kus, Hedwig
Erna uit Amersfoort heeft geschreven op 18 juni 2022 om 11:00
Lieve, lieve Cisca, Wat was ik blij verrast toen je toch nog op mijn verjaardagsborrel verscheen. Je kwam net zoals altijd goedgemutst binnenstappen, zo van ‘hoezo onverwachts?’ Op de baan en daarbuiten straalde je altijd een niet te temperen enthousiasme uit die overvloog op anderen. Vol leven, ondernemend, stoere Cisca alléén backpacken in Azië, in je uppie wandelen of op de fiets. Zoveel nog te doen. Maar helaas, het lot heeft voor jou anders besloten. Op de Alpe d’Huez ben je een andere reis begonnen. Een reis waar ik geen deelgenoot meer van kan/mag uitmaken. Jouw appjes, foto’s, verhalen, filmpjes zal ik gaan missen. Maar het allermeeste zal ik jou, Cisca als persoon missen. Je blijft altijd een toppertje! Dag lieve Cisca. Liefs Erna
Lief en Leed – Tennisdames uit Amersfoort heeft geschreven op 18 juni 2022 om 10:58
Onze tennisgroep heeft een app. Lief en Leed. Lief voor goed nieuws, lieve kleinkindfilmpjes, aanraders voor mooie wandelingen en zeiltochten, grappige leesstukjes. <p Leed voor verzwikkingen en slijtages – we worden ouder – zorg om en verlies van onze ouders, dat soort dingen. Maar het leed dat we nu hebben moeten delen … We typten ongeloof, tranen, vragen. Na een paar dagen stomheid rolden foto’s van Cisca binnen en kwamen we op de woensdagochtend bij elkaar. Niet om te tennissen. Onze lieve, vrolijke, aardige, attente, warrige, te laat komende, geestige, hardwerkende Cisca, Wat houden we van je
Marjan Leijen uit Warmenhuizen heeft geschreven op 17 juni 2022 om 09:45
Lieve Cisca, wat een mooi en ontroerend afscheid van jou! Zoveel lieve en herkenbare woorden werden uitgesproken. We gaan samen terug tot de middelbare school in Venray. We hadden in 2016 een fantastische reünie van ons examenjaar 1981. Daarna hebben we de banden aangehaald. We zagen elkaar weer met andere vriendinnen uit die tijd op een koud strand in Noord Holland en op je 25jarig huwelijksfeest, waar je in je trouwjurk verscheen. Je laat ons overrompeld achter. Veel liefs en sterkte aan Frans, je kinderen en alle dierbaren die je achterlaat. Marjan
Onno Kok uit Amersfoort heeft geschreven op 16 juni 2022 om 21:11
Lieve Cisca, Gisteren hebben we afscheid van je genomen erg verdrietig, je mag trots zijn op je man, kinderen, broertje en andere sprekers, ze hebben allemaal mooie verhalen verteld. Mijn verhaal speelt zich af op de Alpe D'HuZes 2017. Jij hebt mij daar de weg gewezen. Samen met jou en Liesbeth zijn we er na toe gereden, eenmaal aangekomen bij de voet van de berg hebben we de fietsen afgeladen, omgekleed en zijn we de berg opgefietst wat ik best apart vond na zo'n lange rit. Het was zwaar maar we kwamen boven. Op de dag zelf was ik na 3 beklimmingen klaar, jij ging nog één keer naar beneden voor de 4de beklimming. Tijdens deze beklimming brak er noodweer uit en daalde de temperatuur van 30+ naar onder de 20 graden, werd de weg een rivier met modderstromen en ging de berg dicht. Jij en een aantal van onze groep waren gestrand op de berg. Boven in onze warme appartement hebben we handdoeken en warme kleding gepakt en ben ik met samen met Bart de berg afgereden om jullie op te halen. Jij was onderkoeld en werd opgevangen in de EHBO tent en warmde gelukkig weer snel op. Bart en ik hebben toen een aantal fietsen kunnen opladen en hebben jullie in de auto gepropt. De volgende dag besloot jij af te dalen na de bocht waar je de dag ervoor gestrand was om je 4de beklimming af te maken. Die doorzettingskracht waardeer ik zo in jou Cisca. Gisteren hebben we besloten om met de groep van 2017 de berg volgend jaar weer te beklimmen dit keer voor jou en we hopen natuurlijk ook veel geld op te halen voor het KWF. Jij mooi lief mens je blijft in mijn hoofd en mijn hart. Liefs Onno
Roly Teunissen uit Deventer heeft geschreven op 16 juni 2022 om 16:20
Lieve Cis, Hoe dubbel voelt het als ik hoor dat jij er niet meer bent… Intens verdrietig, ontdaan, machteloos, maar vooral sprakeloos, want wat hield jij van het leven en hoe wrang is dit! Aan de ander kant dankbaar om te weten dat je tot het laatst genoot van hopelijk je stoutste dromen. Onze eerste kennismaking was op 7 december 1989 tijdens jouw sollicitatiegesprek bij VVV Apeldoorn. Wij zaten in de vergaderruimte, de tafel was hoog en jouw stoel was te laag. Jij voelde je bijna nietig vertelde je later nog eens, maar ons gesprek was openhartig, het klikte meteen. Je startte op 18 december en we zijn exact vijf jaar collega’s geweest. Met jou, Gerry, Marjan en hierna Ank, hebben we hard gewerkt, veel bereikt en een dierbare tijd gehad. Je ging trouwen met Frans en jullie trouwerij was een prachtig feest. Alleen onze terugreis vergeet ik niet gauw. Ralph en ik hebben duidelijk een engeltje op de schouder gehad. Door aquaplaning op de A1 ging onze auto meermalen over de kop en we belandden ondersteboven in de greppel. Jordi was thuis in Deventer bij de oppas en wij zijn, met alleen wat kleerscheuren en een paar hechtingen verder, om 04.00 uur ’s ochtends met de taxi teruggekeerd… oef! Na de nodige ‘bijzondere verloven’ hebben we een aardige babyboom veroorzaakt. In vijf jaar tijd zijn er zes kinderen geboren: Jordi, Wouter, Myrthe, Camieke, Joris en Nynke. Wat een feest was dit! Jouw cadeautje, de geboorte van Wytze, heb ik helaas niet meer van dichtbij meegemaakt. Vanaf het begin – je was toen pas 26, bijna 27- had je al een vlotte pen. Je hebt vele Apeldoorn brochures in heldere, uitnodigende taal omgetoverd. We vulden elkaar goed aan, jij was de creatieve geest en ik mocht de zakelijke kant doen. Je mooiste klus was de creatieve invulling van ACT (Apeldoorns Cultureel Tijdschrift). Je begon met de uitgebreide agenda, maar al snel trok je de rol als redactie coördinator naar je toe. Je schreef onder de vleugels van Nora redactionele stukken en experimenteerde met korte interviews. Speel met de droom In januari 1995 kreeg ik bij mijn afscheid een uitgave van “Royal Roly”, op originele wijze samengesteld door Cisca. Alle collega’s van de VVV en van diverse bedrijven komen aan het woord. Jouw eigen bijdrage bestaat uit twee stukjes, zoals jij ze noemde. Het tweede stukje is een prachtig gedichtje (je vermeldt hierbij de bron: hangt bij een vriendin aan de muur). Hoe je je leven ook indeelt, wat je ook doet, vergeet dit nooit: Wees niet wijzer dan het kind, speel met de wolken, speel met de wind. Speel met de droom, die in elk begint, en nooit of nimmer een einde vindt! Lieve Cis, jij bent altijd dezelfde gebleven: avontuurlijk, kleurrijk, creatief, luisterend, observerend, innerlijke rust uitstralend, hard werkend en sportief. Ik hoor nog steeds je uitbundige lach… ik zal je nooit vergeten en proberen te blijven ‘spelen’. Liefs Roly (Frans, Myrthe en Robbert, Nynke en Deveron, Wytze en Kim, en Fred hou moed!)
Sonja Huijs Verberkt uit Blitterswijck heeft geschreven op 16 juni 2022 om 08:06
Ook ik ken Cisca van Jerusalem in Venray van 1975 tot 1981 hebben we samen het VWO doorlopen. Cis was een alpha leerling ik was betha. Na het examen zijn we ons uit het oog verloren, maar in 2016 oo de reunie van de examenklas van 1981 hebben we elkaar weer ontmoet en daar was ook Frans, die ook bij ons in de klas had gezeten. Ik kwam er toen pas achter dat jullie een stel waren. Na de reunie zijn nog wat contactgegevens uitgewisseld met deze en gene. Cisca zat ook op LinkedIn en vorig jaar met mijn verjaardag kreeg ik nog een felecitatie met mijn verjaardag van haar. Ze vertelde me dat verjaardagen een tic van haar was. Ze schreef: " Kan er niks aan doen, ik onthoud ze gewoon. Vroeger wist ik ook altijd telefoonnummers uit m'n hoofd. Maar dat hoeft nu niet meer, die staan gewoon in mijn mobiel. Hier gaat het goed, gelukkig. We zijn anderhalf jaar geleden verhuisd naar een klushuis, met megatuin. Komt goed uit, in coronatijd. Maar er is nog zoveel te doen. Zwaai!" Ik neem aan dat het huis nu klaar is. Die tic met verjaardagen en telefoonnumers heb ikzelf ook. 26 maart staat nu ook in mijn geheugen gegrift. Lieve Cis rust zacht. Frans Myrthe, Nynke en Wytze en broer Fred, ik wens jullie heel veel sterkte toe bij het verwerken van deze verschrikkelijke klap. In mijn gedachten blijft ze het vrolijke meisje met rode haren en die aanstekelijke lach.
Ivo Claessen uit Teteringen heeft geschreven op 15 juni 2022 om 16:37
Het zal nu ruim 7 jaar geleden zijn, begin 2015… Ik speelde ruim een jaar Wordfeud en dat beviel zo goed , dat ik op zoek was naar nieuwe medespelers… Ik stuurde via de app van WF een zoekopdracht voor het uitnodigen van een willekeurig iemand… het werd Cisca…. We raakten al snel aan de praat via de WF-chat, en dat was zo leuk dat we de stoute schoenen aantrokken en live hebben afgesproken… In Amersfoort, een lunch in een café dicht bij het station, met een koel glas witte wijn… Ik weet niet meer precies hoe het ging, maar Frans haalde ons op om ons af te zetten bij het bos voor een wandeling…. Cisca had verteld dat ze iemand die ook in Wageningen had gestudeerd zou ontmoeten…. Dat klopte ook, want dat heb ik inderdaad, maar hij wist niet dat wij elkaar pas voor de eerste keer zagen… 😉 Cisca is ook één of twee keer naar Breda geweest, we hebben gewandeld bij Arnhem, waar ik opgegroeid was, en we zijn een keer naar de dierentuin geweest in Amersfoort. "s Avonds gegeten op de Erasmus straat, en ook de prachtige tuin bewonderd! Al die 7 jaar zijn we WF blijven spelen, en al werden de contacten daarnaast minder, we stuurden regelmatig via Whatsapp nog berichtjes, zeker bij verjaardag, vakantie of Oud en Nieuw… Lieve Cisca, ik bewonderde je energie, je veelzijdigheid, je aandacht voor zoveel mensen, en ik genoot van je lach en enthousiasme! en natuurlijk je taal-virtuositeit! Dank je wel voor alles en natuurlijk voor de meer dan 700 (!) spelletjes WF die we hebben mogen spelen. ! Dag lieve Cisca!😚
Bart en Barbara uit Bergen op Zoom heeft geschreven op 15 juni 2022 om 14:15
Lieve CisCa, In 2012 is team B.o.Zes opgericht nadat Bart, Edwin en Robert in 2011 voor het eerst hadden deelgenomen aan Alpe d’HuZes. Een team met zijn oorsprong uit Bergen op Zoom, vandaar de naam van het team. Enkele jaren daarna werd ook jij teamlid van de B.o.Zes-familie en zo hebben we je leren kennen. Je was een teamlid waar we met een lach op ons gezicht aan denken: gezellig en soms wat chaotisch. Zo poetsen wij altijd op de woensdag van Alpe d’HuZes onze fietsen. Jij had hier wel een heel bijzondere manier voor bedacht. Tot onze verbazing stond jouw fiets namelijk in de badkamer in een volgelopen bad. Dat leek jou wel handig totdat je erachter kwam dat je het bad nu ook een grondige schoonmaakbeurt moest geven om al het zwarte kettingsmeer te verwijderen. Of die keer dat je voor een afdaling op de fiets je had aangekleed alsof je op een poolexpeditie ging. Je leek wel een Michelin-mannetje met alle lagen die je aan had! En ‘s avonds of als we als team bij elkaar kwamen konden we onder het genot van een wijntje weer lachen en nagenieten jouw heerlijke acties! We zullen jou enorm gaan missen CisCa, maar jouw verhalen zullen een blijvende herinnering zijn. Liefs, Bart en Barbara (Team B.O.Zes)
Mirjam uit Amersfoort heeft geschreven op 15 juni 2022 om 13:59
Lieve vriendin, onze eerste ontmoeting was ruim 28 jaar geleden bij de zwangerschapsgym in Zielhorst en we hebben vanaf toen contact gehouden. Jij stimuleerde ons om onze kinderen op dezelfde basisschool te doen als jullie kinderen, want het was een fijne school en dan konden we onderling een oppasregeling treffen zodat we geen gebruik hoefden te maken van de BSO. Goed plan, jij had wel vaker goede ideeën, maar dit is wat mij betreft echt een aanrader voor alle werkende mensen met kinderen. Ik ben blij dat je dit voorstelde. Je moet natuurlijk wel een klik hebben met elkaar, nou dat hadden wij in ieder geval, al vanaf het begin! Ik had bewondering voor jouw vele ideeën en je tomeloze energie. En het was niet saai met jou. Ik weet nog dat jij op een gegeven moment met rugletsel in de huiskamer op de bank lag (na een val met skiën meen ik me te herinneren) en dat je met een waterpistool de katten in bedwang probeerde te houden. Je spoot het water zo de kamer door. Ik weet eigenlijk niet meer of het je toen lukte om de regie te houden, maar het zorgde wel voor wat leven in de brouwerij. En we hebben allerlei uitstapjes gemaakt en ook zijn we verschillende keren samen met onze gezinnen op vakantie geweest, achter elkaar aan met elk een bus en een caravan. Op donderdag als je Nynke en Wytze op kwam halen dronken we een wijntje, want het was al bijna weekend en het leven moest gevierd worden. Het leven vieren zijn we blijven doen. We hebben veel gekletst en gelachen, maar ook onze zorgen deelden we met elkaar. Je kon goed luisteren en ik voelde me op mijn gemak bij jou. Ik vond het fijn om naar jouw ervaringen te luisteren en met jou mee te denken. Op de avonden dat we met zijn vieren afspraken deden we ook altijd wel een paar spelletjes. Je was heel gek op alle soorten spelletjes en dan was je nogal fanatiek. Je kon snel denken, maar toch lang over een zet doen. Dat vergde soms wel wat geduld van mij. Over spelletjes gesproken, in de afgelopen winter hebben we met regelmaat gewandeld samen en dan gingen we als het aan jou lag niet over de gebaande paden maar liever ergens midden doorheen. Net even anders dan anders. Je deed aan geocaching tijdens het wandelen. Bij de spoorwegovergang van ons huis naar het station, in de buurt van een elektriciteitsmast moest een schat liggen. Ik had het al gauw bekeken, maar jij bent wat nieuwsgieriger aangelegd en jij gaf nooit op, dus met je blote handen zocht jij net zo lang tot je het gevonden had, een zakje met een klein boekje erin waar jij de datum en je naam in schreef. Je voelde je zichtbaar voldaan. Elke keer als ik er langs kom denk ik eraan. Misschien dat ik ook maar even mijn naam in het boekje ga schrijven, met een hartje erbij voor jou.
Lisette uit Amersfoort heeft geschreven op 15 juni 2022 om 12:57
Lieve Cis, Hoe bizar, je bent er gewoon nier meer ! Ik ka het nog steeds niet goed bevatten en denk veel aan je . Heb een boel over je gelezen en besef dat ik maar een heel klein stukje van je ken . Vanaf de achtbaan waar onze kinderen bij elkaar op school zaten , borrels op t schoolplein, soms bij ons thuis .Later met ons groepje meiden de rollercoasters af en toe een hapje en een drankje . Zo hielden we wat contact met elkaar en bleven we op afstand betrokken bij elkaar . De laatste keer gingen we eten bij Dara en hoe lief was je voor mij ! Een andere keer was je vergeten te betalen en daar kwam je op de terugweg achter en ben je de volgende dag je eten gaan betalen! Ik weet de je ontzettend gemist zal worden door iedereen en vooral door je gezin ! Vandaag gaat iedereen echt afscheid nemen en ik ook , met een brok in mijn keel . Lieve allemaal ,van mij heel veel liefs en voor Cis,rust zacht en dikke knuffel !!!!
Caroline Wiepkes uit Helmond heeft geschreven op 15 juni 2022 om 09:34
Nou goed, ook een latere herinnering. Jij liep stage in Amsterdam en Pieter en ik kwamen daar voor het eerst een weekend langs. Natuurlijk sliepen we op jouw kamertje. We kwamen vrijdagavond laat aan op Amsterdam Centraal en al kletsend liepen we naar de Wallen. Met z'n drietjes zijn we daarover gelopen en Pieter had veel bekijks met zijn 2 vrouwen. Ook werd ons geregeld van alles aangeboden en werd er gevraagd of ze ook van onze diensten gebruik konden maken haha. O phet einde van de Wallen vroegen we Ciss waar ze nu eigenlijk woonde in Amsterdam. " Naast het Centraal Station" zei Ciss doodleuk. " Waarom zijn we dan hierheen gelopen", vroegen we. " Tja, jullie liepen die kant op dus ik ben maar meegelopen" En dus konden we dezelfde weg weer terug lopen. Humor op z'n Ciscaas, heerlijk. Lieve knuffel, Caroline
Caroline Wiepkes uit Helmond heeft geschreven op 15 juni 2022 om 09:26
Lieve Cisca, Deze herinnering gaat heel ver terug. We zaten nog maar net op Jeruzalem en werden gevraagd om zwarte Piet te spelen. Ze hadden al 2 grote Pieten en wij waren de kleine Pietjes. natuurlijk zeiden we Ja. Samen hebben we allerlei kunstjes geoefend, zoals op onze handen staan en zelfs een beetje op handen lopen. Je moet natuurlijk wel goed voor de dag komen als zwarte Piet. De dag zelf was onvergetelijk. We hebben genoten en al onze kunstjes vertoond. En het allermooiste was nog dat we een halve zak strooigoed in een jute zak over hadden. Die mochten we mee naar huis nemen! Ik sliep samen met jou bij jullie thuis boven op zolder in een groot wit metalen 2 persoons ledikant. We hebben samen die hele zak snoep op zitten peuzelen zodat we er misselijk van werden. Maar wat een feest! En we hebben liggen gieren van het lachen toen we de foto's zagen die je vader van "jou" had gemaakt. Het bleek dat hij telkens mij op de foto had gezet als zwarte Piet. Tja, we hebben altijd veel op elkaar geleken en daardoor begrepen we elkaar zo ontzettend goed. Het was zo vertrouwd, onze vriendschap. Wat zal ik je gaan missen, lieve vriendin. Dikke knuffel, Caroline
Barbara uit Amersfoort heeft geschreven op 15 juni 2022 om 08:44
Lieve Cisca, Ik was op vakantie toen ik het vreselijk nieuws hoorde dat je was verongelukt in Frankrijk. Ik kon het niet geloven. Wat een verdriet!! Jij die je al jaren inzet en fietst om zoveel mogelijk sponsorgeld te verzamelen voor onderzoek naar kanker. Niet te bevatten dat je er niet meer bent. We waren op vakantie om onze trouwdag te vieren maar het was tevens een mooie afsluiting van een moeilijke periode voor ons als gezin toen onze zoon Maarten kanker bleek te hebben. In onze groepsapp schreef je 2 juni nog “ ook voor jou en Maarten ben ik deze week op de Alpe” dat vond ik zo ontzettend lief van je, echt waar! We kennen elkaar nu 28 jaar en hebben nog steeds contact als pufclub. Ik zie ons nog staan met onze dikke buiken maar dat even terzijde… onze koffiemomentjes maar vooral onze septemberuitjes waren altijd erg gezellig, lekker bijkletsen, verhalen over de kinderen, ons werk of wat dan ook. Soms vloeide er een traantje maar we hebben vooral erg gelachen. We presenteerde ons ook altijd als pufclub, als er iets werd omgeroepen…..de pufclub. We zijn naar Amsterdam geweest, een hele wandeling door de stad en ja hoor, ook door de Rosse Buurt. Gezellig bij jou thuis met onze, al wat oudere (puf) kinderen, lekker gegeten in jullie tuin. De laatste keer, vorig jaar, weer bij jou. Je was zo trots op jullie mooie nieuwe huis en terecht!! Tijdens de rondleiding gaf je aan hoe de tuin zou worden en hadden we het nog over die mooie grote planten die van je moeder waren geweest. Daarna met de tuktuk (via je zoon Wytze # trots) door Amersfoort met allerlei opdrachten. Echt ontzettend leuk. Toen je nog op de Erasmusstraat woonde kwam ik je regelmatig tegen bij AH. Altijd even gezellig kletsen en bijpraten. Ik weet nog dat je hand in het verband zat, hoe komt dat vroeg ik, je wilde de caravan die Frans achteruit reed tegenhouden voordat hij iets zou raken en stak je hand ter bescherming van de caravan ertussen, helaas moest die hand het toen ontgelden maar dus geen schade aan de caravan. ik dacht er gewoon niet bij na zo gaf je aan. Lieve Cisca, onze pufclub is niet meer compleet. We zullen je missen, je gezelligheid en je enthousiasme. In gedachte zul je er steeds bij zijn. Frans, Myrthe en Robbert, Nynke, en Deveron en Wytze en Kim, heel veel sterkte. Wat je in je hart bewaart raak je nooit meer kwijt…….. Liefs Barbara
Helma uit Ternaard heeft geschreven op 15 juni 2022 om 04:46
Lieve Cisca, wat een bizar idee dat jij er niet meer bent. We waren jaren collega's. In het team van Twan, eerst bij ROC ASA en later bij Amarantis. Een kei in je vak, je stond voor kwaliteit, was creatief en altijd positief en monter. Aan de slag! We hadden een klik (even oud) en hielden allebei enorm van de bergen. Wat was het leuk om mooie kampeer- en wandelplekken uit te wisselen (Barcelonnette b.v.). Alles aan jou klopte: de kleur van je haren en het timbre in je stem onderstreepten je warme persoonlijkheid. Nu resten er warme herinneringen. Wat mooi te lezen dat zoveel mensen jou in hun hart hebben gesloten!
Marion uit Arnhem heeft geschreven op 14 juni 2022 om 22:25
Lieve Cisca, “Ben je morgen thuis? Ik ben in de buurt. Lijkt het je leuk als ik langs kom?” Dat was vaak jouw introductie voor een gezellig bezoekje. Cisca was meestal degene die het initiatief nam voor het maken van een afspraakje. Onze eerste ontmoeting was op Diedenoort in Wageningen. Daar stond je met klompen en een tuinbroek aan, en je vertelde dat je hiervoor Schoevers (secretaresse opleiding) had gedaan. Een grotere tegenstelling kon ik me toen niet voorstellen. Met jou was er altijd wel iets te beleven. Zo was mijn eerste sauna ervaring in een Amsterdams kraakpand. Zo’n bijzondere knusse sauna heb ik daarna nooit meer gezien. Ik herinner me een lift-vakantie via Zweden met een giga grote door jouw zelfgemaakte lift-duim. Een plan hadden we niet volgens mij. Zweden kwam toevallig voorbij omdat iemand van jouw studentenafdeling met de auto naar Zweden ging (want hij ging daar stage lopen) en wij mochten gratis met hem mee rijden. Waarom wij ’s nachts met zijn tweeën in de auto bleven slapen op de donkere parkeerplaats naast het hotel waar je huisgenoot wel in een hotelbed sliep, weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat ik ’s nachts wakker werd van Cisca die in het pikkedonker om de auto heen liep, want je hoorde ‘getik’ (“misschien wel van een bom?”) van de autoklok. De volgende morgen werden we wakker in de sneeuw en was het slapen in de auto ondanks mijn slaapzak toch wel erg koud. Het heeft een dag geduurd voordat mijn voet weer was ontdooid. Al liftend gingen we via Denemarken en Duitsland weer richting Nederland. Onderweg wat enge (vrachtwagen)chauffeurs getroffen, maar door jouw onbevangenheid en humor kwam altijd alles weer op z’n pootjes terecht. Ook herinner ik me dat je me een “voedselpakketje” per post had gestuurd naar Afrika waar ik toen zat. Die had er maanden overgedaan, omdat je die via de lokale post had gestuurd (ipv via de ambassade). De dropjes, waar ik verzot op was, waren door de warmte zo hard geworden dat ze niet meer te eten waren. Een kampeervakantie hebben we nooit samen gedaan, maar we kwamen elkaar wel toevallig op dezelfde camping in Assel (die met die hoge schommel) tegen. Wytze en Dominique hout sprokkelend en vuurtje makend, Myrthe en Nynke met een lang touw aan de hoge schommel en wij gezellig aan de witte wijn. Door jou heb ik het Klompenpad ontdekt. Een van de mooiste vind ik het Rosandepad vanaf Oosterbeek, die we samen hebben gelopen. Ik heb hier een hele mooie foto van jou gemaakt bij de Groene bedstee op landgoed Mariendaal. Op vrijdag 3 juni waren we een nieuw Wordfeud spel gestart en je stuurde me ’s morgens om 8 uur een emoticon van 2 klappende handjes toen ik in mijn eerste beurt alle letters in één keer kon leggen. Maar Cisca won meestal, ze legde woorden waar ik nog nooit van had gehoord. Toen ik 2 dagen later gebeld werd door Petra met het vreselijke nieuws, kon ik het niet geloven. Ik heb 2 dagen in de ontkenningsfase geleefd, totdat Frans belde en het droevige nieuws pas echt binnen kwam. Cisca, wat ga ik jou, jouw spontaniteit, vrolijkheid, onbevangenheid en oprechtheid ontzettend missen. xxx Marion en Dominique
Gertjan en Monique de Baat uit Strijen heeft geschreven op 14 juni 2022 om 21:28
Herinneringen maken we dagelijks toch zijn er gebeurtenissen die je altijd bij zullen bllijven. Ontroerd zijn wij door het bericht dat we 4 juni ter oren kregen. Onze herinneringen aan Ciska zijn een aantal ontmoetingen en heel veel spelletjes op Wordfeud. De eerste ontmoeting was 8 jaar geleden een etentje in Zoetermeer. Om precies te zijn 5 juni 2014. Na het etentje nodigden we elkaar uit op Wordfeud waar we vele potjes hebben gespeeld. Wat was je goed in dat spel. We hebben elkaar verder een aantal keren op feestjes bij Nynke en Deveron gezien. Een vrolijke persoon die altijd interesse toonde in die ander. Helaas zal het bij deze herinneringen blijven. Rust zacht!