Herinneringen

Dag lieve Cis, dag lieve mama, dag lieve zus!

Op 26 maart 1963 werd Cisca geboren in Diepenveen, op een winterse dag – vlak na De Hel van ’63.

Op 3 juni 2022, tijdens prachtig wandelweer, heeft Cisca in Frankrijk helaas haar laatste wandeling nooit af kunnen maken.  

De nacht van vrijdag 3 op zaterdag 4 juni was een ware nachtmerrie: Cisca is vermist. Wij werden gebeld dat ze niet op tijd voor het eten was teruggekeerd van haar wandeling. En hoewel ze vaak te laat was, is een paar uur later wel ondenkbaar. De hele nacht heeft de gendarmerie naar haar gezocht, onder andere met een helikopter. Zaterdagochtend is Cisca gevonden. Gevallen in een Ravijn en op slag dood.

En precies zoals we van Cisca hebben geleerd, halen wij hier ook iets positiefs uit: ze is in al haar vrolijkheid in het harnas gestorven. Aan het einde van een prachtige Alpe d’HuZes-week.


Lieve Cisca, we houden van je en wat gaan we je missen.


Liefs,
Frans, Myrthe, Nynke, Wytze en Fred

“Mensen en verhalen, daar houd ik van.”

Dit zei Cisca en dat geldt ook voor ons. Van alle kanten worden we verrast met hoeveel mensen haar blijkbaar kennen. We zouden het heel mooi vinden om een kijkje te krijgen in jouw leven met Cisca.

Het leven dat begon aan het begin van de lente van 1963 en eindigde aan het eind van de lente van 2022. Daartussenin zaten 59 mooie jaren. Ook jij was onderdeel daarvan en wij zijn benieuwd hoe jij je Cisca herinnert. Gezellig en vol humor? Ze kletste graag met iedereen, onder het genot van een wijntje. Soms wat onhandig? Cisca was immers altijd alles kwijt. Enthousiast en nauwkeurig? Cisca werkte veel, omdat ze het zo leuk vond.
We lezen graag in een anekdote of een grappig, bijzonder verhaal hoe jullie band was. Denk aan iets wat typisch Cisca was of iets wat alleen haar kon overkomen. Voel je vrij en geef het vooral je eigen twist.

 

Volgende maand (juli 2022) maken we hier een boek van, zodat we nog vaak door Cisca’s leven kunnen bladeren.

Deel je herinnering aan Cisca

Deel je herrinering aan Cisca

 
 
 
 
 
86 berichten.
Onno Kramer uit Weesp heeft geschreven op 14 juni 2022 om 20:54
Lieve Frans, Jaren heb ik met je samengewerkt op het gebied van water maar daarbuiten spraken we ook af samen met een paar fijne collega's (Bucketeers) om over het leven te filosoferen. Je hebt ons vaak met genoegen en liefdevol over Cisca verteld. Dat is wat ik me herinner. Heel eerlijk is dat ik Cisca niet vaak heb gezien. Maar juist omdat je zulke mooie warme verhalen vertelde, heb ik het gevoel dat ik haar toch welk een beetje ken. Frans, als je behoefte mocht hebben wellicht dan zijn de Bucketeers in de buurt. Een lieve groet.
Judith uit Utrecht heeft geschreven op 14 juni 2022 om 20:52
Er zijn zo veel verhalen en herinneringen. We begonnen in 2009 als collega’s, maar onze gezamenlijke liefde voor goede verhalen, bier, bitterballen en fietsen schepte een band. We gingen al snel borrelen, fietsen van Amsterdam naar Amersfoort of Utrecht of wat anders doen. Nadat je een carrière-uitstapje in Almere had gemaakt, werd je gelukkig weer collega in Amersfoort en konden we ook nieuwe collega’s bekeren tot ‘bier en bitterballen’ activiteiten. Zo ook collega Jeroen, die bij dit specifieke verhaal betrokken is. En ook de buren van Cisca zijn bij dit verhaal betrokken. Buren die ik alleen ken van de verhalen over de buurt-poule ‘Hoe veel te laat gaat de familie Twigt op vakantie’. In 2017 ben ik boven een bar/bistro in Utrecht gaan wonen. Ze hebben daar een uitgebreide bierkaart en Jeroen, Cisca en ik gingen wat verschillende biertjes drinken. Een paar (zware) bieren verder vertelde je dat je wel op tijd de trein moest halen, want Frans had de volgende dag een verrassing voor je geregeld. Wij keken op dat moment naar de klok en zagen dat dat nog best een uitdaging ging worden om die laatste trein te halen. Je moest binnen twintig minuten op het station zijn. De snelste optie was om bij Jeroen achter op de fiets te springen, te racen naar centraal station, een stukje rennen en dan zou het net kunnen. Je hebt de trein gehaald….. maar je bent ook in de trein in slaap gevallen. In Zwolle aangekomen, kon je niet meer terug. Er zat niks anders op; je moest Frans bellen. Frans lag waarschijnlijk al lang te slapen, want hij nam niet op. Dus de buren werden gebeld, die bij Frans hebben aangebeld of geklopt. Frans is vervolgens Cisca in Zwolle gaan ophalen. Van op tijd thuis zijn, was geen sprake. In mijn herinnering ben je de volgende dag met Frans via Zwolle naar je verrassingsuitje gereden. Misschien is dit niet waar, maar zo ga ik dit verhaal wel de rest van mijn leven vertellen. Zowel Jeroen, jij als ik konden hier meteen al hard om lachen. Ik hoop dat Frans en de buren er (inmiddels) ook om kunnen lachen. Ik koester alle verhalen van jou en herinneringen aan jou. Van de piramide van bitterballen die je bestelde, de La Trappe fietsroute (waarbij 8 bier per persoon toch net te veel bleek te zijn), kaasfondue, de theezakjes gesprekken en jouw fantastische lach. Dankjewel voor je verhalen en je vriendschap.
Joma Hollaardt uit Axel heeft geschreven op 14 juni 2022 om 20:32
Heel lang geleden, Goan en ik woonden nog maar net in Axel , kwamen Frans en Cisca met nog enkele vrienden uit Venray bij ons op bezoek. We gingen er op uit maar Cisca wilde liever thuis blijven dwz. waar wij wonen, op de Markt. Het was zomer. De grote tuin met zijn vele bomen stond in volle bloei. Toen we na ons uitje weer thuis kwamen troffen we Cisca aan liggend op een strechbed midden in de tuin waar zij lag te genieten van de lucht en de natuur. Dat beeld zal ik nooit vergeten. Joma
Annette Okkes uit AMERSFOORT heeft geschreven op 14 juni 2022 om 17:49
kreeg een apje via een vriendin: jij kent Cisca toch ook goed? Toen het vreselijke en moeilijke bericht gehoord. We kennen elkaar via de Tovertriangel, het kinderdagverblijf. Daarna hebben we met een aantal de Toverbal dames opgericht. Af en toe met elkaar ergens heen, uitjes maar vooral de etentjes, waar we allemaal voor een gerecht zorgen waren gezellig en vaak door Cisca met de datumprikker georganiseerd. We hadden vaak serieuze gesprekken over opvoeding, werk, het leven, kinderen, ouders maar wat hebben we ook vaak gelachen !! Verder speelden wij wordfeud, ik kon maar af en toe van je winnen. Laatst vroeg je nog: wil je nog wel tegen mij spelen?? Ik ga je als actief, creatief en sociaal mens missen. Ben bij dat ik je heb mogen ontmoeten en zal vaak aan je terugdenken. Ook binnen de Toverbal zullen we je missen en nog heel vaak aan je denken. Liefs Annette
Corinne de Ronden uit Weesp heeft geschreven op 14 juni 2022 om 17:47
Lieve Cisca. Ik kan het nog steeds niet begrijpen. Dat dit je overkomen is. Ik heb je, samen met Frans, leren kennen in Rouvres sur Aube. Middenin de Corona tijd. Ik mocht mee op vakantie met Liesbeth en Onno. Jullie kwamen samen ook een week. En het ging als vanzelf. Smullen van het eten van de Ofyr, zelf gemaakte pizza uit pizzaoven, wijntje of een glas limoncello met indian tonic. Wandelen in de prachtige omgeving. Op de grote wandeling kon ik je niet bijhouden. Samen met Frans stapte je stevig door. Soms ook apart op stap. Het was allemaal goed. En in de avond altijd nog een spelletje of rond de vuurkorf. Het was aarde donker en zo stil. Ik heb genoten en het jaar daarna konden we het nog een keer overdoen. Dit keer was het terras in het dorp open. Na een eenvoudig driegangenmenu menu en vele flessen wijn verder deed iedereen een gok naar het bedrag van de rekening. Wat zaten we ernaast. Gelukkig was hij veel lager dan we dachten. En nu is onze appgroep er nog. Met een foto van ons drieën, aan een wankel tafeltje in het gras. Klaar om aan de gamba’s met Portugese rijst te beginnen. De champagne fles moest nog ontkurkt worden. Dit verhaal krijgt helaas geen vervolg. Jammer dat ik je maar zo kort mocht kennen. Frans , ik wens jou en de kinderen heel warmte en sterkte. Houd elkaar vast. Liefs Corinne
Frank Spijkstra en Ina Kors uit Renkum heeft geschreven op 14 juni 2022 om 17:16
In 1982 kwamen Cisca en ik elkaar tegen aan de opleiding Diedenoort in Wageningen. Dat was het begin van een periode van 4 jaar hard werken maar waarin wij veel gelachen hebben en regelmatig in projecten samenwerkten. Hieronder refereert klasgenote Ida de Groot hier ook al aan. Wat ons na die tijd misschien wel het meeste bond, was de vergelijkbare "levensloop" van huisje, boompje, beestje. Cisca en Frans kregen 3 kinderen, mijn partner en ik ook. Onder andere het wel en wee daaromheen leverde altijd weer gesprekstof. Wij hadden geen intensief contact, maar als wij elkaar troffen was het altijd weer gezellig! De laatste keer was nog op jullie oude adres in Amersfoort. We spraken toen af dat als jij Cisca weer eens een langere fietstocht zou ondernemen en in de buurt van Renkum zou komen, jij dan vooral bij ons zou afstappen. Daar is het helaas niet meer van gekomen. Als ik mij Cisca in herinnering neem, dan denk ik aan die schaterlach en het feit dat zij altijd goed geluimd en opgeruimd was! Het is onvoorstelbaar dat wij die lach nooit meer zullen horen …. Rest ons Frans en jullie 3 kinderen en aanhang veel sterkte te wensen in het verwerken van dit onmetelijke verlies. Frank en Ina uit Renkum
Caroline Maatje uit eefde heeft geschreven op 14 juni 2022 om 17:10
Ik eerste keer dat ik Cisca zag was op weg naar Sail Amsterdam 1990. Frank en Frans waren er al en wij zouden met de trein na komen. Hoe herken ik haar, vroeg ik aan Frank. Nou ze heeft rood haar. Hoe herken ik haar, vroeg Cis aan Frans. Nou ze heeft blonde krullen. We zagen elkaar en het klikte, alsof we elkaar al jaren kenden en hadden de grootste lol in de trein. We hebben al die jaren dat we mekaar kenden altijd plezier gehad. Kleine woordspelinkjes, een maffe opmerking, een gekke situatie. In de zomervakanties tijdens het samen koken, vanaf 16.00 uur borreltijd met vele glazen wijn. Feestdagen, etentjes. Tijdens ons reisje naar Krakau. Er was genoeg ruimte voor serieuze momenten maar altijd kwam de humor weer naar boven. De laatste keer dat ik Cisca zag was 14 mei. Feestje voor Frans in de tuin. We hadden het over ons reisje naar Berlijn en hoe leuk dat zou worden… Ik ben dankbaar dat je zolang mijn vriendin was, ik zal je humor missen.
Frank uit Eefde heeft geschreven op 14 juni 2022 om 16:36
Tussen 1994 en 2022 zijn we vaak met de familie Twigt op vakantie geweest. De organisatie werd door verschillende mensen uitgevoerd, maar Cisca nam vaak een belangrijk deel voor haar rekening. In 2001 hadden we Frankrijk als bestemming gekozen. Cisca sprak redelijk frans, dus zij zou de reservering voor een hotel onderweg regelen. Zodoende werd een Etape hotel langs de route naar het zuiden gebeld. Etape hotels hebben leuke kamertjes voor 3 personen met een tweepersoonsbed en een hoogslaper voor een kind. We waren met zijn negenen, Frans en cisca met 3 kinderen en wij met twee kinderen: Graag 1 kamer, nee sorry 3 kamers voor 4 volwassenen, nee 9 personen, nee 5 kinderen, ja 2x 2 gezinnen ja, met/ zonder ontbijt duidelijk? Goed geregeld! Dit kon natuurlijk niet goed gaan. Op de betreffende avond kwamen wij als eerste aan bij het hotel. Cisca had de inlogcode gegeven, de deur ging open, twee kamers gingen open. Goed geregeld! Kinderen te slapen gelegd, wat kon er fout gaan? Tegen 12 uur ging de telefoon, met Cisca. De voordeur van het hotel gaat niet open! De receptie was natuurlijk al niet meer aanwezig. Wij de voordeur van binnenuit open gedaan. Frans en Cisca en kids konden naar binnen. Alleen nu nog een kamer, wij hadden met z’n vieren al twee kamers. Gewoon even de kinderen herverdelen en dan konden we slapen,… toch? Nu die derde kamer nog, welke was dat dan? In het systeem gekeken. Frans z’n creditcard was niet bekend. Op mijn creditcard stonden maar 2 kamers gereserveerd…….. Oepsie! Niets meer aan te doen, dan maar inschikken in de twee 3 persoons kamers. Er gaan tenslotte veel makke schapen in een hok. Onze meiden met z’n tweeën bij ons op de kamer in de hoogslaper. Frans en Cisca in de andere kamer met Wytze tussen hen in en Myrthe en Nynke in de hoogslaper. Probleem opgelost. De volgende ochtend zonder iets te melden bij het hotelpersoneel bij het ontbijt aangeschoven, de croissants smaakten uitstekend. Het personeel van het hotel heeft niets gevraagd, wij dus ook niets verteld. We hebben een heerlijke vakantie gehad. Frank, Caroline, Rozemarijn en Annemieke
Carla van de Schoot uit Brussel (B) Oirschot (NL) heeft geschreven op 14 juni 2022 om 14:50
Lieve Cisca, wij zaten bij elkaar in de klas op Jerusalem. We deden allebei Grieks en Latijn, dus we hebben vele uren met elkaar doorgebracht. Ook buiten de klas zagen we elkaar vaak. Ik heb nog heel veel foto's waar we samen op staan: schoolreisjes, klassenavonden, kampeerweekendjes, verjaardagen. Maar ook van de talenreis met de EF naar Cannes in 1980, waar we samen naar toe waren gegaan. Toen we gingen studeren, zijn we elkaar uit het oog verloren. Maar ik heb je teruggezien op de reunie. En later zijn we nog eens gaan lunchen in Utrecht. We wilden weer eens samen afspreken, maar het was er nog niet van gekomen. En nu kan het niet meer. Hoe konden we ook weten, dat we niet veel tijd meer hadden? Je was een fijne jeugdvriendin. Grappig, slim, trouw en altijd eerlijk. Dag lieverd.
Deveron uit Den Haag heeft geschreven op 14 juni 2022 om 14:22
Lieve Cisca, Zo’n 13 jaar geleden hebben wij elkaar voor het eerst ontmoet toen ik vanuit Den Haag naar Amersfoort kwam. Het begin van mijn relatie met Nynke. Een potentiële schoonzoon die langskwam, daarvoor moesten we wat gezelligs eten en daarom had jij een heerlijke kaasfondue geregeld zodat we gezellig met z’n allen konden tafelen. Daar zou je vast punten mee scoren, toch? Niet wetende dat ik destijds absoluut geen kaasfondue lustte. Uiteindelijk werd mijn maaltijd een heerlijke cup a soup met brood, maar punten zijn er zeker gescoord! Toen ik later op de avond, al dan niet bewust, de laatste trein gemist had was jij de eerste die riep dat ik kon blijven slapen. Er werd een bed voor mij opgemaakt in jouw kamertje/kantoor en alles werd geregeld. Een schone tandenborstel voor het poetsen van mijn tanden, schoon ondergoed (een mooie boxershort in tijgerprint, net een maatje te klein) niet uitgesloten. Vanaf dat moment heb ik ongeveer 7 jaar lang zo’n twee weekenden per maand bij jullie in Amersfoort doorgebracht. En het bleven niet alleen bij de weekendjes in Amersfoort. Ik werd ook meegenomen op talloze uitjes, weekendjes weg en vakanties. Tijdens de kampeervakanties in de zomer was ik altijd jarig. De complete kampeerplaats werd dan versierd met slingers en ballonnen en mijn eigen versierde stoel stond altijd al vroeg klaar. Er werd alles aan gedaan zodat ik me die dag jarig voelde. Zo mocht ik ook altijd bepalen wat we die dag gingen doen. Ik riep dan altijd dat ik een dag naar het strand wilde dus daar zou dan alles aan gedaan worden. Helaas kwam het dan vaak voor dat het precies die dag de hele dag ging regenen. De activiteiten moesten omgegooid worden en dit eindigde dan in een dag shoppen. Ik herinner me nog goed hoe verschrikkelijk zielig je dit altijd vond. Ook mocht ik uiteraard kiezen wat we zouden eten die dag. Dat hoefde al niet meer aan mij gevraagd te worden. Er werd alles op alles gezet zodat we pizza zouden eten! Ook herinner ik me nog goed dat we niet al te lang geleden zijn gaan wandelen met Frans en Nynke. Tijdens het wandelen hadden wij een goed gesprek en de trotsheid van jou op hoe Nynke en ik het voor elkaar hadden spatte er van af. Een erg fijn moment, wat me nog lang bij zal blijven. In mijn hoofd hoor ik je nog zo “dag defje” zeggen. Want ook mijn naam werd, ondanks het feit dat ik bijna 2 meter lang ben, net als alle anderen verkleind. Lieve schoonmoeder, bedankt voor alle goede zorgen, gezelligheid, liefde en plezier. Ik mis je. Dikke knuffel, Defje❤
Chris Bijlefeld uit Oude Pekela heeft geschreven op 14 juni 2022 om 09:43
Jaren achtereen gingen we met 8 tot 12 mensen een week skiën. Daar hoorden Cisca en ik ook bij en leerde ik haar kennen. Enthousiast en gezellig. Wij waren geen van beiden echt goede skiërs, maar vonden het altijd geweldig. Achter de anderen aan, niet op de route hoeven letten en genieten. Die éne keer had zij kans gezien om zodanig rakelings langs dat ravijn te gaan, dat haar skies daar nog op de rand van de piste stonden en zij enkele meters lager de sneeuw van zich af stond schudden. Omhoog kon niet meer. Ploeteren door de Tiefschnee tot ze bij de dalende piste aankwam. Weer goed afgelopen. 's Avonds na de maaltijd spelletjes en zingen met gitaren … geweldige weken waar Cisca ook volop van kon genieten. Ik zal mij haar herinneren als enthousiaste en levenslustige ski-vriendin.
Birgitte Heijnen-Craghs uit Venlo heeft geschreven op 14 juni 2022 om 08:02
Lieve Cisca, Onze herinneringen gaan terug naar de periode 1975 -1981, waar we samen onze middelbareschooltijd op Scholengemeenschap Jerusalem in Venray hebben doorgebracht. Ik heb het oude fotoalbum uit die tijd erbij gepakt, het valt bijna uit elkaar, maar alle (zwart witte klassenfoto’s heb ik nog en daar staan jij en Frans ook op (ik herinner me niet dat jullie toen al een stelletje waren). We deden beiden Gymnasium en jij was volgens mij steengoed in alle talen, ook de klassieke talen Grieks en Latijn, een echte “Alfa” met een talenknobbel! Ik kom ook foto’s tegen van o.a. “het Matinee” 1979 waar we samen in speelden (iets met “Pro’s & Anti’s” haha) en van de London trip tijdens Pasen datzelfde jaar. Een paar klassenfoto’s stuur ik naar Nynke en ze reageert heel aardig en lief; dat was jij ook in mijn herinnering van meer dan 40 jaar geleden: een aardig, vrolijk, intelligent, ietwat verlegen meisje met rood haar en een aanstekelijke lach. Na ons eindexamen verliezen we elkaar uit het oog en dan in 2016 organiseer ik samen met 3 anderen een reünie van de 3 eindexamenklassen VWO 1981. Daar ontmoet ik je weer, niks veranderd voor mijn gevoel. Je komt samen met Frans, ook een klasgenoot en pas toen kwam ik erachter dat jullie getrouwd waren! Net als zovelen kan ik nog steeds niet bevatten dat je er ineens niet meer bent, maar wat een prachtige verhalen lees ik op je website – zo krijg ik het gevoel dat ik je toch nog beter hebben leren kennen na 1981. Ook realiseer ik me dat we een aantal gemeenschappelijke interesses hebben zoals de passie voor kunst, liefde voor eten en wijn en Wordfeud. Ik hoop dat al die mooie herinneringen in het boek dat er over je gemaakt wordt een troost zullen zijn voor met name Frans, Myrthe, Nynke en Wytze. Dag lieve Cisca, rust zacht….. Liefs, Birgitte X
Johan van der Waal uit Culemborg heeft geschreven op 14 juni 2022 om 01:22
"Het was weer een mooie week Johan" schreef je die bewuste vrijdagmiddag nog naar me. Jarenlang redigeerde je mijn columns, blogs en teksten voor Alpe d'HuZes; Je wist altijd precies wat ik wilde zeggen, alleen maakte jij het nog mooier. "geen Wanneer Johan, gebruik nu toch Als" En niks was je teveel voor Alpe d'HuZes, ineens kwamen er mails uit Chiang Mai herinner ik me nog. Gedreven en op de achtergrond. Je hielp me altijd om de juiste woorden te vinden, nu Cisca moet ik dat zelf doen, ook nu voor jou. Op 3 juni zong iedereen nog mee, die nacht zag ik 1000 sterren staan, het werden er 1001, want jij stond daar al bij lieve Cisca. Je leeft voort in je man en kinderen, die ik daarmee veel sterkte wens. Volgens jaar neem ik jou mee de Alpe op met alle columns, blogs en speeches die ik ooit hield geredigeerd door jou. Rust zacht. Liefs Johan van der Waal, oud-voorzitter Alpe d'HuZes
Yvonne en Marcel uit Rotterdam heeft geschreven op 13 juni 2022 om 23:27
Als partner van TUE-er Marcel, leerde ik Cisca kennen, de vrouw van mede TUE student Frans. Frans heeft de TU groep weer herenigt na 30 jaar. Op het feest bij Paul was het eerste weerzien na lange tijd. Het was een thema feest en Cisca kwam later op de fiets(!) naar Oirschot als ik het mij goed herinner. Wij maakten kennis en ontdekten dat we allebei Wordfeud speelden. Onze namen uitgewisseld en we zijn gaan spelen en chatten. Vervolgens gingen Frans en Cisca verhuizen en lieten wij vrienden uit Amersfoort, Kaat en Eric, een lekkere fles wijn bezorgen. “Wanneer komen jullie ons huis bekijken en kunnen we de fles openmaken?” Het duurde te lang om op ons te wachten. Maanden later hebben we toch een datum kunnen prikken en hebben we een hele gezellige BBQ avond gehad. Tijdens deze avond heb ik Cisca uitgenodigd voor een dagje Rotterdam. Wij hebben genoeg fietsen, dan gaan we de stad verkennen. Eerst nog op vakantie en uiteindelijk hebben we afgesproken op 13 april. Om 11 uur hadden we afgesproken bij Rotterdam CS. Ik zat op het plein en daar was ze dan met haar eigen fiets. We fietsten via de kleurrijke kruiskade naar onze eerste koffie stop bij mijn zwager op het dak. Met uitzicht op de skyline van Rotterdam praatten we gezellig over schrijven en lezen. Zwager Jan Willem gaf nog een paar tips en na de koffie vervolgden wij de route naar AVL: Atelier van Lieshout. We hebben een wandeling gemaakt door de tuin en atelier. Cisca heeft nog een foto gemaakt van een beeld van een hele grote voet die zij zou kunnen gebruiken voor een artikel in het vakblad van de pedicures. Het was een goed gekozen bezoek aan een Rotterdamse kunstenaar. We vervolgden onze route via Loydkwartier en fietsten langs de Euromast richting onze lunch plek café Loos. We parkeerden de fiets en gingen lekker buiten in de zon zitten. Lekker mensen kijken en wie komt daar aanrijden? Oud burgemeester Bram Peper met chauffeur. In zijn rolstoel ging hij binnen lunchen met Maria. Na een heerlijke lunch besloten we verder te rijden. Via het Vasteland de Erasmusbrug opgeklommen en onder aan de brug richting HNY. Ik liet Cisca de locatie zien waar we ons feest gaan geven. Ze denkt erover om een hotel te reserveren en er een weekend van te maken. De wijnproeverij met Eric ziet ze helemaal zitten. Na Katendrecht fietsen we over de Willemsbrug richting Kralingen. Rond borreltijd arriveren we thuis aan het Handelsplein en besluiten dat Cisca blijft eten. Na het eten nemen we afscheid en spreken af dat we de volgende keer met z’n vieren gaan fietsen om ook het Depot Boijmans te gaan bezichtigen. De volgende morgen lees ik op de Wordfeud dat ze toch niet de snelste route heeft gereden naar het station. Ik ga je missen Cisca, onze korte vriendschap heeft helaas niet lang genoeg geduurd. Yvonne van Heezen en Marcel Kamp
Fred & Marike uit Amersfoort heeft geschreven op 13 juni 2022 om 23:13
Lieve Cisca. Onvoorstelbaar, het nieuws over jouw overlijden! We hoorden het een week geleden terwijl we elders op een familiefeest waren en het is nog steeds niet echt doorgedrongen. Ook wij hebben herinneringen aan vele leuke oliebollenparty’s, de jaarlijkse sociale “lijm” voor ons gezellige stukje straat. Vooral die ene keer dat we luid galmend met de top 2000 zaten mee te zingen. Naarmate het later werd en de pan met glühwein leger, werd het zangvolume alleen maar groter. Toen ik even terugliep naar huis, was alles vanuit onze eigen tuin goed te horen, zó gezellig. Later kwamen daar de zomerse barbecuefeesten bij, waarbij we in 2015 begonnen in onze tuin en daarna elk jaar in 1 van de andere tuinen neerstreken. Iedereen nam eten, drinken, eetgerei en stoelen mee en in de dagen erna ruimden we dat, soms in etappes, weer op. En soms ook niet helemaal: ik heb nog steeds een opscheplepel van die allereerste barbecue liggen die niet van mij was, maar na diverse appjes op de buurtgroepsapp ook niet door een van de anderen werd opgeëist 😂. We herinneren ons jou als vooral erg lief, altijd vrolijk en belangstellend. Soms lichtelijk chaotisch, maar dat maakte jou des te leuker. En ging er iets mis, dan kon je daar eventjes erg van balen, maar dan loste je het ook zó weer op. Die keer dat onze Jordi bij jou aan de deur stond om kinderpostzegels te verkopen en jij trouwhartig tegen hem zei: “sorry, ik koop ze van mijn buurjongetje”. Dat hij het buurjongetje was dat jij bedoelde, had je even helemaal niet in de gaten. Pas tijdens de daaropvolgende oliebollenparty kwamen we erachter en alhoewel we er vreselijk om moesten lachen, verschoot jij ook van kleur en voelde jij je wel lummelig over je vergissing. “Volgend jaar maak ik het goed met hem”, beloofde je en dat deed je: Het jaar erop kocht je dubbele sets van hem en kwam hij met een stralend snoetje thuis. Lieve Cisca, je gaat enorm gemist worden! De wereld is een erg mooi mens armer, de hemel een schitterend sterretje rijker. Frans, Myrthe, Nynke en Wytze: we wensen jullie alle mogelijke sterkte toe, met heel veel liefde en warmte van de mensen om jullie heen! 🌸 Liefs, Fred & Marike
Greetje uit Arrifana heeft geschreven op 13 juni 2022 om 19:00
Lieve Cisca, Zo’n 40 jaar geleden mocht ik als meisje, puber van een jaar of 14, carnaval vieren in Venray bij mijn oom Arie en tante Etty, neven Frans en Michel. Op weg naar Venray vertelde oom Arie dat Frans sinds kort een vriendinnetje had, jij, Cisca. Jullie relatie ging weer uit, maar een paar jaar later ook weer aan en sindsdien ben je lid van de familie. Rechtstreeks hadden wij niet veel contact, we zagen elkaar bij familiebijeenkomsten, maar als familielid bleef ik natuurlijk wel op de hoogte van de dingen die in jullie leven gebeurden. Jullie huwelijk, de geboorten van jullie kinderen, je werk, je sportieve acties, jullie verhuizing … Nu ben je er niet meer en lees ik op jouw site zoveel mooie herinneringen van mensen aan jou. Ik bewonder hoeveel mensen jij hebt kunnen beroeren met je positiviteit, je blijheid en je energie. Ik loop door mijn tuin, zie de zonnebloemen wuiven in de wind, hun kopjes opgeheven naar de zon, ik denk aan jou en neem me voor om veel meer te genieten van alle mooie dingen. Het leven is soms zo ongelooflijk kort … Dag lieve Cisca, dank je wel voor je inspiratie. Frans, Myrthe, Nynke en Wytze, heel veel liefs en sterkte. 💕
Ida de Groot uit Utrecht heeft geschreven op 13 juni 2022 om 18:02
Cis en ik leerden elkaar kennen op Diedenoort, gewoon als klasgenootjes. Tot Cis op een dag in 1984 vroeg: ‘Wie gaat er met me mee op vakantie naar Griekenland?’ Ik verbaasde mezelf door gelijk te roepen ‘Ik!’ Dat was het begin van een bijzondere reis en een bijzondere vriendschap. We gingen liften van Wageningen naar Griekenland. We hadden een pak papier met een touwtje erdoor om onze bestemmingen op te zetten. Hierin hielden we ook een soort dagboek bij van de avonturen die we beleefden. We hebben dat “liftboek” na de vakantie gekopieerd zodat we er allebei een hadden. Er staan woeste avonturen en leuke anekdotes in beschreven. Soms nogal een beetje veel risico genomen maar alles is goed afgelopen. En het kostte bijna niets, alles liften en slapen kon vaak gewoon buiten of we werden door lieve mensen uitgenodigd om te komen logeren. In Athene hebben we bijvoorbeeld een paar dagen gelogeerd bij een ouder echtpaar dat ons als dochters ontving, we kregen zelfs nachtjaponnen van hun dochters aan. En elke dag als we terugkwamen van sightseeing werd de hele buurt bij elkaar getrommeld om de verhalen te horen en samen te eten en te drinken. Maar we kregen ook eens geld aangeboden door een vrachtwagenchauffeur als we mee naar een hotel zouden willen gaan. Dat hebben we maar beleefd afgeslagen ;). Op school deden we verschillende projecten samen, ook met Lianne, Petra, Marion, Margriet en Frank. Cis was altijd de perfectionist, creatief, stilistisch ijzersterk en erg streng maar soms ook een beetje te bescheiden. Erg fijn om in je team te hebben. En samen uit natuurlijk, zwemmen in het grindgat bij Rhenen, ijsjes eten, diëten, uit liften naar Amsterdam enz. Na mijn laatste jaar Diedenoort hebben we nog een liftreis gemaakt, deze keer naar Portugal, en nu hadden we de tent maar helemaal thuisgelaten, vertrouwend op ons goede gesternte (en dat is ook zeker uitgekomen, bijvoorbeeld bij Eddy de kunstenaar en met de Fernando’s). We hadden al bedacht dat we na de vakantie in Amsterdam wilden gaan wonen. Ik had een baan in Purmerend gevonden en Cis moest nog een scriptie maken en een stage doen maar we wilden allebei graag naar Amsterdam en we konden een half jaar gebruik maken van een wisselwoning via een vriendin die werkte bij een woningbouwvereniging. Een benedenwoning op de Cornelis Springerstraat in Amsterdam Zuid. Dat was een mooie tijd. Wel druk met werk en school maar ook veel gasten en plezier en sauna en uit stappen en lekker koken en ander gepruttel. En muizen, veel muizen. En Sinterklaas met gedichten en chocoladeletters en friet :). We gebruikten een schrift voor de berichtjes aan elkaar en de gasten, maar ook voor de agenda en de huishoudrekening – die hebben we op het laatst ook gedupliceerd en verdeeld. Daar staan nog veel meer verhalen in. Net voor het half jaar om was konden we een sociaal huurappartement van een collega illegaal onderhuren. Hij woonde zelf in een kraakpand waar hij nog wel verwachtte een tijd te kunnen blijven maar had een leuke woning aangeboden gekregen. Zo zijn we begin 1987 naar de Anjeliersstraat in de Jordaan verhuisd, een mooi gerenoveerd appartement aan een schattig hofje. Met buurvrouw tante Marie tegenover, zo’n echte Jordanese dame waar we gingen koffiedrinken en klaverjassen. En buurvrouw Claimy eronder, de buurvrouw waar wel wat steekjes aan los waren. Midden in stad maar door het hofje toch heel rustig. Met alles wat je kon wensen om de hoek: de Westerstraat met markt op maandag voor lekkere kaasjes, de Lindengracht markt op zaterdag voor groente en fruit, de bakker, de wasserette, veel leuke café’s en restaurantjes. Maar Cis bleef niet lang. Nadat ze begin februari 1987 haar diploma had gehaald en succesvol een bijstandsuitkering had geregeld vertrok ze half maart voor een backpack reis naar Israël, Egypte, Griekenland en Turkije. Terwijl ik zorgde voor de fraude met de bijstandsuitkering stuurde zij me dikke brieven met verslag van de avonturen. Ik kreeg meestal op m’n kop omdat ik al te lang niet had geschreven naar het poste restante adres. Toen ze eind augustus terug was kwam er een stoet mensen logeren die ze op reis had leren kennen en die Amsterdam wilden verkennen, het zou me niet verbazen als ze daar nog steeds contact mee had: Rebecca, Lotta, Richard, Marc… Zo vergleden de maanden. Cis kreeg verkering met Frans, ik kreeg een andere baan (maar was daar ook niet echt gelukkig), het Nederlands Elftal werd gehuldigd (ja, daar waren wij bij!) en eind 1988 had Cis een baan bij het Dolfinarium in Harderwijk en ging samenwonen met Frans in Ermelo. Dat was best even slikken voor mij. Met Cis was het leven makkelijk. Er was altijd plezier en bruis en lekker eten en leuke dingen te doen en lieve attenties. Kortom: leven. Ik moest echt weer leren om het zelf in te vullen. Maar Cis en Frans die hoorden bij elkaar, daar was geen twijfel over mogelijk. Als afsluiting hebben we in december 1988 nog samen een reis naar Israël gemaakt waar ze me meenam naar al die leuke plekken uit de ‘Let's Go’ reisgids waar ze zelf op haar grote reis al een aantal van had gezien. Dat was ook een indrukwekkende ervaring. Onze relatie veranderde natuurlijk toen ze ging samenwonen, trouwen en kinderen kreeg maar het is altijd goed gebleven. Met de komst van Wordfeud is het contact weer regelmatiger geworden, af en toe een berichtje tussendoor, leuk was dat. Ik weet niet met hoeveel mensen ze speelde maar het moeten er tientallen zijn geweest, en ik denk dat ze van de meeste won. Cis heeft mij het avontuur geleerd. Gaan en vertrouwen dat het goed komt. Ik ga haar missen. Maar ze blijft ook altijd deel van mij. Heel veel liefs voor jullie allemaal. Sterkte met dit overweldigende verlies.
Jüstine Hupperetz uit Vaals heeft geschreven op 13 juni 2022 om 15:07
De liefde voor kunst werd mij duidelijk toen wij in oktober ons jaarlijkse "dagje uit” van de pufclub hadden. Na een hartelijke ontvangst in jullie huis, met zelfgemaakte appeltaart, hebben we een tocht gemaakt door Amersfoort. Na eerst een tocht op de tuk tuk, volgde daarna een wandeling en Cisca was de gids. We hebben stil gestaan voor het Mondriaan huis en Cisca heeft ons enthousiast verteld over het kunstwerk “het telraam” van Frank Halmans wat ze zelf erg fascinerend vond. Daarna volgde natuurlijk een bezoek aan haar Galerie. Vol passie heeft ze ons rondgeleid. Wat een prachtig initiatief is dat. Genieten van kunst, anderen laten genieten van kunst, kunstenaars een podium geven en dat alles zonder commercieel of financieel belang. Gewoon omdat het mooi is, om iedereen te laten genieten. “Omzien naar een ander” Cisca, veel te jong…………………………………………………je had het leven lief.
Greetje Koevoets uit Amersfoort heeft geschreven op 13 juni 2022 om 11:17
Cisca, zo vol liefde, zo vol aandacht voor iedereen, voor de wereld, natuur en kunst. Geen wonder dat je vaak te laat kwam, en die fietssleutel, ach hoe belangrijk… Samen tennissen was eigenlijk maar bijzaak, veel belangrijker was het koffie/thee-kransje daarna. Zoveel heb ik van je geleerd; relativeren, de wereld omarmen, faalmoed, lachen… Ik zal altijd jouw zorg en liefde voor Frans, Myrthe, Nynke en Wytze herinneren, hoe je vol humor vertelde over hen. In gedachten, herinneringen leef je voort, mag dat nooit overgaan.
Marieke uit Amersfoort heeft geschreven op 12 juni 2022 om 22:14
Lieve Cis, ik kan het nog steeds niet geloven. Ik weet het nu ruim een week en sindsdien ben je in mijn gedachten levender (en levendiger) dan ooit! Ik zie je overal voorbij fietsen, hoor je stem, je lach. Denk aan de vele dingen die we samen hebben gedaan: eerst met de kinderen (sauna!!), later met zijn tweeën: wandelen, naar de film, geo-cachen, naar concerten en heel veel thee drinken. Moroccan Mint of Earl Grey. En Wordfeud natuurlijk, alle dagen Wordfeud…. Heb me eigenlijk niet eerder gerealiseerd hoe ik me met je verbonden voel. Ik leerde jou kennen in het speeltuintje tegenover jullie oude huis. Joachim was erg verlegen, Myrthe gelukkig doortastender zodat we met elkaar in gesprek raakten. Je was toen in verwachting van Nynke dus dat moet 1994 zijn geweest. Zolang ken ik je dus al! Er zijn zoveel herinneren, ben ze nog aan het herbeleven. Uitdrukkingen van jou: té leuk, we faxen nog, dat vrouwtje uit de straat, hoezo dan? Geleerd van jou: Bij vers brood: beginnen met vers brood (niet eerst het oude opmaken) Gewoon “Ja, leuk” zeggen op alles