Herinneringen

Dag lieve Cis, dag lieve mama, dag lieve zus!

Op 26 maart 1963 werd Cisca geboren in Diepenveen, op een winterse dag – vlak na De Hel van ’63.

Op 3 juni 2022, tijdens prachtig wandelweer, heeft Cisca in Frankrijk helaas haar laatste wandeling nooit af kunnen maken.  

De nacht van vrijdag 3 op zaterdag 4 juni was een ware nachtmerrie: Cisca is vermist. Wij werden gebeld dat ze niet op tijd voor het eten was teruggekeerd van haar wandeling. En hoewel ze vaak te laat was, is een paar uur later wel ondenkbaar. De hele nacht heeft de gendarmerie naar haar gezocht, onder andere met een helikopter. Zaterdagochtend is Cisca gevonden. Gevallen in een Ravijn en op slag dood.

En precies zoals we van Cisca hebben geleerd, halen wij hier ook iets positiefs uit: ze is in al haar vrolijkheid in het harnas gestorven. Aan het einde van een prachtige Alpe d’HuZes-week.


Lieve Cisca, we houden van je en wat gaan we je missen.


Liefs,
Frans, Myrthe, Nynke, Wytze en Fred

“Mensen en verhalen, daar houd ik van.”

Dit zei Cisca en dat geldt ook voor ons. Van alle kanten worden we verrast met hoeveel mensen haar blijkbaar kennen. We zouden het heel mooi vinden om een kijkje te krijgen in jouw leven met Cisca.

Het leven dat begon aan het begin van de lente van 1963 en eindigde aan het eind van de lente van 2022. Daartussenin zaten 59 mooie jaren. Ook jij was onderdeel daarvan en wij zijn benieuwd hoe jij je Cisca herinnert. Gezellig en vol humor? Ze kletste graag met iedereen, onder het genot van een wijntje. Soms wat onhandig? Cisca was immers altijd alles kwijt. Enthousiast en nauwkeurig? Cisca werkte veel, omdat ze het zo leuk vond.
We lezen graag in een anekdote of een grappig, bijzonder verhaal hoe jullie band was. Denk aan iets wat typisch Cisca was of iets wat alleen haar kon overkomen. Voel je vrij en geef het vooral je eigen twist.

 

Volgende maand (juli 2022) maken we hier een boek van, zodat we nog vaak door Cisca’s leven kunnen bladeren.

Deel je herinnering aan Cisca

Deel je herrinering aan Cisca

 
 
 
 
 
86 berichten.
Ron en Marloes uit Amersfoort heeft geschreven op 12 juni 2022 om 21:18
Lieve Cisca, Het is nu ruim 8 jaar geleden dat wij als nieuwe buren naast jullie kwamen wonen. We waren niet bekend met Amersfoort, maar voelden ons direct welkom in de buurt. Het was toen november. Blijkbaar is dat de tijd dat “het oliebollenfeest” van Frans en Cisca begint te kriebelen bij mensen in de Erasmusstraat. Het duurde dan ook niet lang voordat we ingeburgerd raakten en met een oliebol in de vingers in jullie tuin stonden. Een tuin waar je met plezier zat, meestal samen met Frans, je kinderen of een van je vele vrienden of familie. We hoorden je regelmatig gezellig kletsen, vaak onder het genot van een lekker wijntje. Daarbij hoorde ook de typische Cisca lach, die in de loop van de avond vaak steeds meer en luider te horen was. Als je die hoorde, dan werd je spontaan ook vrolijk. Hoewel we elkaar de deur niet plat liepen, waren we altijd welkom en hebben we regelmatig een vrijdagmiddagborrel met jullie mee gedaan. Ook tijdens feestjes en verjaardagen zagen we elkaar. Je regelde altijd een leuk cadeautje voor de verjaardagen van onze kinderen. En tijdens ons huwelijk kwam je zelfs op de fiets langs in Vaassen. We kunnen ons nog veel anekdotes van je herinneren. Vaak gingen die over wat de kinderen deden toen ze klein waren of over gebeurtenissen tijdens jullie vakanties. Je zat absoluut niet stil en probeerde zoveel mogelijk van het leven te genieten. We vonden het jammer toen we hoorden dat jullie de Erasmusstraat gingen verlaten. Mede hierdoor hebben we elkaar de laatste twee jaar veel minder gezien. Maar als we weer eens langs kwamen bij jullie nieuwe stekje was het altijd gezellig. Een drankje stond zo op tafel en al snel hadden we elkaar weer bijgepraat. Wat ontzettend verdrietig dat je hier nu niet meer bij kunt zijn. We zullen je missen. Liefs, Ron en Marloes
Jan Willem en Sylvia uit Woudenberg heeft geschreven op 12 juni 2022 om 21:12
Een grote schok. Ik ken Cisca via oud-collega Frans en ken Cisca als vrolijk en sportief en altijd positief ingesteld en trouw in de relaties maar ook wel met haar eigen ding bezig. Enkele jaren geleden samen met de racefiets enkele tochten in de omgeving gemaakt. Voor Cisca met name als voorbereiding op de jaarlijkse beklimming van de Alpe d'Huze. Voor Cisca was fietsen een passie, niet om supersnel te gaan maar wel voor de lange duurtochten.
Ronald en Lianne uit Den Haag heeft geschreven op 12 juni 2022 om 10:37
Hemelvaartsdag 2009 was een mooie zonnige dag. We zaten in onze tuin koffie te drinken toen Deveron nog vroeg in de ochtend de tuin in kwam lopen met de mededeling dat hij iemand op moest halen. Wij waren zeer verrast want Deveron vroeg uit zijn bed, dat was vreemd. Niet veel later stappen Deveron en een jong meisje met Nike’s aan met Nynke erop vermeld onze tuin in. Jeetje….wat gebeurt er hier? Met een vriendelijk kruisverhoor kwamen wij er beetje bij beetje achter dat dit jonge meisje alleen met de trein vanuit Amersfoort naar Den Haag was gekomen. We vroegen ons af, wat heeft Nynke voor ouders? Wie laat er nu een meisje van 14 jaar alleen reizen naar een jongen in Den Haag, die ze alleen nog maar online ontmoet had? We waren ontzet en raakten er niet over uitgesproken, hoe was dit mogelijk? Omdat ze zelf verder geen plannen hadden en de situatie voor ons ongemakkelijk voelde zijn we met zijn vieren naar Scheveningen gegaan. Daar hebben Deveron en Nynke zichzelf vermaakt langs de vloedlijn en hebben wij op een terras gezeten, nog steeds met onbegrip voor zowel de situatie als de (niet voor weinig) lauw geserveerde Rose wijn. Einde van de middag vertrok Nynke naar Amersfoort. De volgende morgen was Deveron weer vroeg beneden met de woorden: “Mam, de moeder van Nynke gaat jou bellen”. En ja, daar ging de telefoon. Want ja, nadat Cisca een treinkaartje in de broekzak van Nynke had gevonden wilde zij graag weten wat haar dochter in dat enge Den Haag had gedaan. De eerste kennismaking met Cisca was dus een in het begin wat ongemakkelijk telefoongesprek, waarin we fijn gesproken hebben toen bleek dat wij onze zorgen deelden. “Een vreemde jonge jongen uit Den Haag en een vreemd jong meisje uit Amersfoort”, dat had heel anders kunnen aflopen. Vanaf dat we elkaar in het prille begin wederzijds toevertrouwden dat we eerst maar eens moesten zien hoe de kalverliefde van onze kinderen zich zou ontwikkelen, groeide in de afgelopen dertien jaren een toenemende vriendschap waarin we lief en leed hebben gedeeld. Zoals (we noemen hier alleen maar het lief!) uiteraard de oliebollenavonden, kerstdiners, feestjes, een logeerpartijtje in jullie nieuwe huis met heerlijk eten, een verwarmend jacuzzimoment gevolgd door verkoelende limoncello, lekker he? Een mosselavond thuis bij, maar zonder aanwezigheid van, Nynke en Deveron. Tripje naar Hoek van Holland. IJsjes eten, theetjes en wijntjes drinken, gezellige maar nooit oppervlakkige gesprekken. Lieve Cisca, altijd was jij daarbij zeer goedlachs, meestal zelfs vrolijk, soms serieus, nooit somber. Altijd geïnteresseerd. Altijd vriendelijk en zeer betrokken. En voor alles was je een superlieve moeder (mama), voor al jouw en onze kinderen. Bedankt voor Nynke die in zoveel op jou lijkt! Cisca was een taal-optimist. We hebben ruim tien jaar op vrijwel dagelijks basis met haar Wordfeud gespeeld. Wij bleven ook optimistisch….., maar Cisca won de meeste partijtjes en haalde vaak ontzettend mooie woorden uit haar Wordfeud-mouw. Voor ons was het altijd Cisca en Frans, Frans en Cisca. Het gemis is hevig, dat zal het blijven. Maar in onze gedachten lieve Cisca zal je er altijd bij zijn! Kus, Ronald en Lianne
Rogier en Ellen uit Amersfoort heeft geschreven op 12 juni 2022 om 09:03
De eerste keer dat wij Cisca ontmoetten, was toen we een bezichtiging hadden aan de Erasmusstraat. We waren wat vroeg en liepen alvast een rondje door de wijk en langs het huis dat te koop stond. Voor de deur zat er, op de oprit, een vrouw met een laptop op schoot. Hoewel ze er te creatief uitzag voor een makelaar, vroegen we toch of zij de makelaar was. “Nee", zei ze, "maar hier is goede wifi en ik moest nog iets versturen.” Cisca zag dat wij elkaar vertwijfeld aankeken en begon hard te lachen. Toen pas vertelde ze dat zij daar woonde en deelde ze een heel verhaal met ons over een vergeten sleutel en een deadline voor een opdracht. Later leerden we dat dit soort lichtelijk chaotische situaties typisch Cisca zijn. Net als haar vrolijke lach en gastvrijheid. We willen iedereen veel sterkte wensen en Frans, Myrthe, Nynke en Wytze, als jullie ooit nog eens de behoefte hebben om even langs te komen in jullie oude huis, zijn jullie altijd welkom
Marcel en Esther uit Amersfoort heeft geschreven op 12 juni 2022 om 00:48
Wat een bericht. Niet te bevatten. Zoveel dingen die niet meer kunnen … maar gelukkig zijn er nog heel veel dingen, momenten en ervaringen die we hebben gedeeld. Wat hebben we een lol gehad tijdens onze vrimibo’s, de wandelingen, de vakanties en de Stad en Land uitjes. Onze fietstocht naar Pamplona een leuke tocht langs een riviertje. Kon niet missen die terugweg zeiden we nog, “gewoon de rivier volgen” (dat deze zich splitste hadden we op de heenweg even gemist). Midden in de nacht, pikkedonker, maar één fiets met licht en tot groot “plezier” de telefoon ook nog bijna leeg. Het was best spannend. Uiteindelijk kwamen we om 1:30u terug op de camping. We hebben er later nog veel om gelachen. Dat was ook de vakantie dat we in Frankrijk op een gemeente camping met toestemming van de burgemeester (Ja echt hoor, de burgemeester!) een nacht mochten staan voor een absurd laag bedrag. Maar bovenal denk ik aan de samenzijnmomenten, altijd welkom, altijd belangstelling, sportminded, altijd bezig, natuurlijk talent voor datums, altijd in voor een spelletje (‘Ben ik aan de beurt?’), een cache lopen, het genieten van het enthousiasme van anderen, je bijzondere kennis van planten en struiken; “zie je zo, dat is brem”, samen sport kijken; als het je te spannend werd ging jij naar de WC of de was doen, ach lieve Cis er was zoveel meer. En we hadden ook nog zoveel meer te gaan en in de planning, zoals o.a. genieten van het mooie Noorwegen. Lieve Cisca, dank voor alles wat je ons gegeven hebt. Het gemis zal nog lang blijven knagen. Liefs Marcel en Esther
Linda, Roderique, Jeroen en Hilma uit Amersfoort heeft geschreven op 12 juni 2022 om 00:29
Lieve Cisca, Hoe hadden we kunnen bedenken dat de teamochtend onlangs, de laatste teamochtend met jou zou zijn … Met een verhit hoofd en bewapend met twee boodschappentassen vol lekkers kwam je binnenstrompelen, om jouw verjaardag te vieren. Je verexcuserend dat je niet zelf iets had gebakken, wat je wel van plan was, maar door de drukte, toch maar gebruik had gemaakt van het assortiment van de supermarkt … Dé teamochtend waarin we enthousiast toekomstplannen maakten, de werkwijze aangescherpt hebben, het begin van een nieuwe logo bespraken en de visie voor de volgende professionaliseringslag doornamen … Jouw, onze, laatste teamochtend. We gaan je missen! Je enthousiasme, je lach, je humor, je gulheid, je kritische noot en deskundigheid. Maar vooral jou … In deze tekst vind je ongetwijfeld schrijffouten, zinnen die jij anders zou opbouwen en zeker één of meer woorden die jij in deze context liever zou vervangen voor een door jou veel beter bedachte synoniem … We zullen jouw tips nooit meer horen. Maar ook niet vergeten! Zie maar: overal een spatie vóór de drie puntjes!!! 😉 Onze gedachten gaan uit naar Frans, Myrthe, Nynke, Wytze en iedereen die haar lief is. Linda, Roderique, Jeroen en Hilma (hoofdredactie VLAMmagazine)
Fred uit Venray heeft geschreven op 11 juni 2022 om 23:45
Lieve Cisca, als ik aan mooie momenten met jou denk, weet ik gewoon niet welke ik moet kiezen. Ik begin maar gewoon……. Een van mijn eerste herinneringen aan je was toen ik een jaar of vier was en met heel besmettelijke roodvonk mijn slaapkamer niet uit mocht. Om mij te troosten ging je aan de andere kant van de deur, op de gang en met luide stem zitten voorlezen. Pa en ma vertelde dit altijd om duidelijk te maken dat jouw liefde voor je kleine broertje heel erg gemeend was. Je was er ook altijd voor mij! Als ik met vriendjes een hut had gebouwd die later weer door andere jongens in de wijk geplunderd dreigde te worden dan kwam jij die jongens wel ff wegjagen, vier tegelijk! De jaren daarna hielpen we elkaar vaak met school. Samen op de bank rijen met woordjes of Europese hoofdsteden leren. Ik kan me vooral nog de Latijnse spreuken herinneren die je moest leren. 'ut desint vires tamen est laudanda voluntas'. Ook al ontbreken de krachten, toch moet de wil geprezen worden! Maar jij maakte er van 'ook al ben je zo stom als een varken, leuk dat je 't probeert'. Juist door jouw vertaling heb ik die spreuk altijd kunnen onthouden en vaak te pas en te onpas kunnen gebruiken. Talloos zijn de Sinterklaasgedichten die je voor ons heeft geschreven. Dat waren geen kinderrijmpjes maar echte verhalen in dicht vorm. Enkele van die gedichtjes heb ik nog werden nog wel eens hergebruikt. Toen je na de middelbare school in Wageningen ging studeren zagen we elkaar niet meer elke dag. Toch kan ik me nog goed herinneren dat we daar vaak heen gingen. Ik mocht je dan wegbrengen in de Kadett zodat je niet ging liften (want dat vonden pa en ma eigenlijk maar niks). Die ritjes waren altijd gezellig. Meestal ook binnendoor in plaats van over de snelweg, want dat duurde langer en was dus veel gezelliger. Liften is ook een soort hobby van je geweest en je hebt mij daar toen ook behoorlijk mee aangestoken. Leuke vreemde malle mensen ontmoeten dat was inderdaad wel heel erg leuk. Ik weet ook nog hoe we ons zorgen om je maakten toen je na je studie een tijdje in een kibboets in Israel ging werken en daarna een tijdje de wereld ging verkennen. Ook de tijd dat je in Amsterdam woonde kan ik me nog goed herinneren. Ik weet nog goed dat ik daar liftend naar toe ging en dat ik dan bij jou en Ida in de kast kon slapen. Een keer belde je me dat ik niet helemaal naar Amsterdam hoefde te liften maar dat ik wel met Frans (van vroeger) mee kon rijden vanuit Eindhoven. Aangekomen in Amsterdam was het echter helemaal niet zo'n feest als ik me had voorgesteld. Het eten dat je had willen maken was niet helemaal gelukt. Alles lag op de grond, er zat een flinke put in de vloer en de pan was ovaal en jou gezicht stond op onweer. Aaaah zo ken ik je weer zei Frans. Jou gezicht klaarde op en sindsdien heb ik je alleen nog maar zien lachen. Nog zó veel mooie herinneringen. Misschien schrijf ik er nog meer op. Of, zoals jij altijd zei nadat we weer een uur gebeld hadden, we faxen nog!
Twan Stemkens uit IJsselstein heeft geschreven op 11 juni 2022 om 13:24
Ongelooflijk, onvoorstelbaar, het kan niet waar zijn, dat waren de eerste woorden die in mij opkwamen toen een oud-collega mij appte en ik haar daarna belde om het trieste nieuws te vernemen. Ik heb Cisca leren kennen als een warme, betrokken persoon met het hart op de juiste plaats. Het was ergens begin 2001 tijdens haar sollicitatie bij mij voor de functie van communicatieadviseur bij ROC ASA in 't Klooster te Amersfoort. Ze was de eerste persoon die ik toen voor de afdeling aanstelde en we bouwden met een paar andere mensen de communicatie voor de mbo-instelling op. Daar werkten we aan imago en begon al het verhalen vertellen en communiceren van boodschappen. We zaten in het Klooster ergens een hoog en achter in een van de hoeken van het prachtige gebouw. Wel koud in de wintermaanden en dan hield Cisca haar jas aan. Maar de binnentuin was prachtig om in de zomermaanden tijdens de lunch in het zonnetje te vertoeven en naar de 'levensboom' te kijken die daar stond. Samen in dezelfde periode zitten met een gezinnetje en opgroeiende kinderen. Dan deelden we die ervaringen. Vertelde ze ook over haar vakanties met Frans en de kinderen met de Volkswagenbus. Een keer kwam ze terug van skivakantie -ik meen uit Frankrijk- en was ze geblesseerd geraakt. Tjsa, een ongeluk zit een een klein hoekje lachten we toen omdat het goed afgelopen was. Of die keer dat we een 'huiseekhoorn' hadden die iedere keer terugkwam voor wat eten. Haar hart voor de natuur was direct voelbaar en zichtbaar want zei bekommerde zich over de eekhoorn. Nog een anekdote. Voor het Amarantisfeest in het Olympisch Stadion in Amsterdam iedereen afbellen omdat de januaristorm het onmogelijk en onverantwoord maakte dat het door zou gaan. Dat lukte wonderwel en we waren heel blij toen uiteindelijk en gelukkig maar 1 persoon in een blauw regenpak kwam die de storm getrotseerd had. Zaten we wel met de catering voor 1000 mensen in onze maag. Daar werd wat op gevonden en we lieten dat toen naar het Leger des Heils brengen. Cisca heb ik echter nooit helemaal uit het oog verloren. Ik merkte dat ze artikelen schreef en betrokken was bij AlpduZes. Daarom vroeg ik haar zo'n 6 jaar geleden of ze ook voor het blad Melanoom Nieuws van de Stichting Melanoom mij in de redactie zou kunnen helpen met het redigeren -de d's en t's zeg maar- en het schrijven van artikelen. Dat wilde ze wel en dat deed ze eerst pro bono. Maar ik vond dat niet gepast. 'Reken nou iets voor het schrijven', riep ik. En als dan de factuur kwam voor een artikel was dat altijd een laag bedrag. Ze kon het niet over haar hart verkrijgen om het volle tarief te rekenen! Ook dat was Cisca ten voeten uit. Deels bescheiden en soms een tikkeltje naïef. Eigenlijk veel te goed voor deze wereld. Dat Cisca nu en zo plotseling uit het leven gerukt is doet iedereen pijn. Voor iedereen en speciaal voor Frans en de kinderen zal deze tijd moeilijk en het gemis altijd voelbaar zijn. Sterkte daarom met dit verlies, want dat is het. Cisca, ik ga je missen met je altijd opgewekte en vrolijke lach. Rust zacht en wie weet zien we elkaar ooit aan 'the other side'. Twan
Hetty Sluijk uit Amersfoort heeft geschreven op 11 juni 2022 om 12:21
Lieve warme Cisca, Je was een van ons "pufclubje" en wij hebben al 28 jaren lief en leed met elkaar gedeeld. Een warme persoonlijkheid met altijd een glimlach om de mond en een schaterende lach. Vaak te laat, met een verhit hoofd binnenhollen omdat je nog even moest tennissen. Maar vooral lief, enthousiast, betrokken, altijd een luisterend oor zonder te veroordelen. In gedachten zie ik je lopen toen je ons zo gastvrij begroette met heerlijke hapjes en trots je nieuwe huis en tuin liet zien. Je had nog zoveel plannen lieve Cis, ik zal je altijd in mijn hart bij mij dragen. Rust zacht, je lieve vriendin Hetty xxx
Anja Pennings uit Amersfoort heeft geschreven op 11 juni 2022 om 11:31
Iets schrijven over Cis, waar te beginnen? Het begon als moeders van ons eerste basisschoolkind, op de Achtbaan Myrthe en Tyka en daarna Nynke en Jaro ook in een zelfde leer jaar. Al betrokken met elkaar in mee doen, organiseren en genieten van alles wat er daar gebeurde. De kinderen kregen een band en wij als ouders ook. Veel samen doen , vakanties, kamperen , wintersport, wandelen, spelletjes etc (met Frans als eeuwig valsspeler en zoekend naar smoesjes om er onder uit te komen) . We werden goede vrienden en ook nog eens buren (hoe fijn was dat). Bij inwijding van ons nieuwe huis naast jullie, in combi met andere feestelijke gelegenheden van ons, hebben Cis en ik samen een wijn proeverij in de tuin gehouden om te bepalen wat ik zou gaan halen. Met wie kon ik dat beter doen dan met Cis? Gezellig borrelen met elkaar op de vrijdag. (of zaterdag of….)Het resulteerde in een vrimibo met eerst onze "stad en land" club en over gegaan naar de "antidepressivapraatgroep". Gesprekken over van alles, discussies, nieuwe plannen bedenken en soms afrondend na een avond met een spelletje, waar jij altijd wel voor te porren was en dan de laatste jaren; Waar heb ik nou mijn fiets sleutel? Nadeel van verhuisd zijn. We hebben zorgen kunnen delen, er was vertrouwen in elkaar. Zouden we samen hebben gewoond dan hadden we wsl voornamelijk soep gegeten. Jouw wc deur passie is ook de mijne geworden, nooit naar een nieuwe wc zonder mobiel. Stuur je me nieuwe deuren door als je ze tegenkomt? ik blijf ze jou gewoon sturen.Je enthousiasme voor nieuwe dingen, het mee willen maken van zoveel mogelijk in dit leven, het zien van schoonheid, bijzonderheid in dingen waarvan ik soms dacht nou vind er niks an….het zou wel. Je nam het perspectief van de maker in. Je lach, je warrigheid, het later komen …,je trekjes op je gezicht van dat overkomt mij weer…we keken er niet meer van op.Lief en leed samen gedeeld, nu verder met jou in mijn hart, de verbinding blijft. Cis je hebt je leven met volle teugen geleefd.
Edwin Kroese uit Wageningen heeft geschreven op 11 juni 2022 om 11:29
Zondagmiddag 1 mei was de eerste kennismaking met Cisca en Frans, de ouders van Myrthe. Voor Cisca was het extra bijzonder, omdat zij weer terug was in haar Wageningse studentenstad. Tijdens de wandeling sprak ik vooral met Frans, weinig met Cisca. Op de Wageningse Berg genoten we van het uitzicht vanaf het terras en van het bier. Eensgezind kozen we hetzelfde speciaal-bier. Daarna nog een geslaagd dinertje bij ons thuis. Het was een hele fijne kennismaking. Gemakkelijk, gezellig en ontspannen.
Hetty Kroese uit Wageningen heeft geschreven op 11 juni 2022 om 11:28
Cisca heb ik slechts één keer ontmoet, 1 mei’22. Niet wetende dat dat moment er zo heel erg toe zou doen. Cisca, schoonmoeder in spé, moeder van Myrthe en zij, vriendin van onze Robbert. Eerste ontmoetingen. Vragen: “en … hoe is Myrthe?” en ik: “Leuk, fijn mens.! Ik weet niet wat het is, maar ik snap dat Robbert verliefd op haar is”. En wat lijken Myrthe en Cisca op elkaar! En wat vond ik het mooi om te zien hoe zij met elkaar omgingen: hun manier van uitwisselen, hun onderonsjes, hun vrolijkheid, de vertrouwdheid met elkaar. Moeder en dochter. Ook de spontaniteit viel meteen op. 1 Mei wandelden we met z’n zessen naar de Wageningse Berg. Nou ja met z’n zessen … Cisca en ik konden het niet laten éven binnen te wippen in Beeldengalerij Het Depot, even een indruk krijgen. Ja we zouden er samen heen en we zouden hun 30-jarige bruiloft meevieren en we zouden en zouden… ‘Zouden’ nu verstomd. Myrthe en Robbert bedolven onder intens verdriet en wat zijn wij blij dat zij elkaar hebben, juist nu. Hij, wij, deelgenoot van een intens verdrietig gezin. Hartverscheurend. Ik was er even getuige van. Ik zag voor het eerst Ciskca’s thuis. Een huis en tuin waar met hart en ziel aan gewerkt is, voor haar, met haar, voor samen. Is daar ook een plekje voor alleen, troostrijk, voor herinneringen met veel woorden, voor straks, niet voor nu, nu er woorden tekort zijn en emoties te veel. Een stil plekje voor straks. She is still there.
Yvonne uit Almere heeft geschreven op 11 juni 2022 om 00:26
Jaren geleden waren Cisca en ik collega's bij Amarantis in Amsterdam. We hadden direct n goede klik. Beiden taalpuristen. En wat n vrolijkheid bracht Cisca met zich mee. In 2012 scheidden onze wegen zich, maar we bleven contact houden via Wordfeud. Ze was daar steengoed in, ik kon daar niet aan tippen. Ze had vaak geweldige vondsten. Nu pas merk ik wat n constante waarde ze voor mij was al die jaren. Vaak dagelijks een lijntje met haar via dat spelletje. De lol in het spelletje is er nu wel af. Ze zit de hele week in m'n systeem. Ik denk vaak aan jullie, haar gezin. Aan het inmense verdriet. Wat een mooie Cisca-manier hebben jullie gevonden met deze gedeelde herinneringen. Ik wens jullie toe dat ze jullie kracht en n glimlach zullen geven.
Evert uit Hilversum heeft geschreven op 10 juni 2022 om 21:36
Ik schrok vanmorgen enorm, ik keek op de website omdat mijn mail terug kwam. Vrijdag had ik nog even contact met Cisca en schreef je zit in Frankrijk geniet er van komt over een paar dagen wel. Ik hoorde niets meer. Voor mijn werk is het leed te overzien, persoonlijk raakt het mij diep. Jaren van samenwerking met een heel goed mens, die vergeet je nooit meer. Voor jullie is het leed vele malen groter, dat is eigenlijk niet te dragen. Heel veel sterkte. Ik zal nog vaak aan haar denken en de puntjes op de i zetten missen. Nogmaals veel sterkte, groet Evert
Larissa uit Nijmegen heeft geschreven op 10 juni 2022 om 18:01
Lieve Cisca, Ongeveer 18 jaar geleden leerde ik je kennen als de moeder van Myrthe toen ik door Myrthe en Tyka werd geadopteerd als kersverse vriendin in de brugklas. Sinds ik in Nijmegen woon zagen we elkaar eigenlijk niet zo heel erg vaak, behalve natuurlijk op het oliebollenfeest. Of als ik een keer bij jullie kwam eten en jij kon gruwelen van m'n vieze medische verhaaltjes. Maar daarvoor waren er gelukkig talloze logeerpartijtjes. Nog bedankt dat ik zo vaak last minute kon blijven slapen als ik niet meer naar Hoevelaken kon/wilde fietsen na het stappen :). Ik herinner me dat je nog wel eens verwilderd en half slapend op de wenteltrap stond als wij, misschien iets later en luider dan gepland, thuis kwamen. Je zei toen alleen 'Nah.. Myrthe!' en liep weer naar boven om verder te slapen. Je leek toch pas tevreden te zijn als alle kuikens rustig terug in het nest waren. Ik herinner me ook je hele aanstekelijke lach, bijvoorbeeld toen Wytze vroeg of hij op 'oké' moest drukken of op 'annulleren' (ipv annuleren). Je bleef het die hele middag maar herhalen en schoot altijd weer in de lach. Maar op veel andere momenten was die lach gelukkig ook te horen, bij de vrijdagmiddagborrels of op de oliebollenfeesten waar ik bij was. Ook herinner ik me je liefde voor de katten. Nu ik er zelf een heb snap ik des te meer waarom je zo liefdevol tegen ze kon praten. Dit moment kwam natuurlijk echt veel te vroeg. Maar volgens mij leefde jij het leven op zo'n geweldige manier dat je altijd met een voldaan gevoel terug kon kijken als het einde daar zou zijn. Nooit dat je zou denken 'had ik maar dit of dat'. Jij deed wat jou gelukkig maakte op alle fronten. Iets wat iedereen na zou moeten willen streven volgens mij. Rust zacht!
Ruby uit Terschuur heeft geschreven op 10 juni 2022 om 17:39
Na het telefoontje van Frans op eerste Pinksterdag kwamen spontaan enkele herinneringen aan vrolijke, mooie Cisca bij mij op. Herinneringen van gewone, fijne ontmoetingen, niets spectaculair, wel zeker het koesteren waard. Cisca en ik ontmoetten elkaar 24 jaar geleden bij de Ravi. Krap anderhalf jaar waren we collega’s en sindsdien bevriend. We hebben altijd contact gehouden, al zagen we elkaar niet vaak. Met twee of drie ontmoetingen per jaar het was altijd goed om haar te zien en om te horen waar zij mee bezig was en wat haar bezig hield. We lunchten bij haar thuis, we aten een hapje in de stad in één van de nieuwe tentjes die zij had ontdekt of zij kwam bij mij op de racefiets op de thee. Naast onze etentjes en theetjes vierde ik regelmatig een feestje mee bij Frans en Cisca in de achtertuin mee en zij bij ons. Zo leerde ik Frans, Nynke, Myrthe en Wytze niet alleen uit de levendige verhalen van Cisca, maar ook een beetje in het echt kennen. Waar dan ook, we pakten telkens weer moeiteloos de draad op. Op een avond, we aten ergens in de Krommestraat, was Cisca haar contactlens kwijt. Dus wij op handen en knieën over de grond driftig zoeken onder en rondom ons tafeltje naar die piepkleine contactlens. Na dik twintig minuten gaven we het op. ‘Dan maar zonder.’ Om na een tijdje te ontdekken dat haar contactlens gewoon in haar oog zat. Hilarisch! De laatste keer dat Cisca en ik contact hadden, was dit voorjaar via Whatsapp. Spontaan op de thee bij haar langs lukte helaas niet, dus probeerden we iets te plannen. Mijn agenda zat nogal vol. Daarom stelde ik voor over een week of vijf, zes af te spreken. Daarop antwoordde zij met de wijze woorden: ‘Ik doe niet aan LTP’. Gelijk had zij! Lieve groet Cisca, Ruby
Kim Poelmann uit Amersfoort heeft geschreven op 10 juni 2022 om 17:36
Ik heb in mijn leven twee ontmoetingen gehad met Cisca. De eerste ontmoeting was toen ik een jaar of 4 was, gewoon een meisje uit Wytze zijn klas. Ik kan niets meer herinneren van deze ontmoeting. Wel weet ik dat mijn ouders en Frans en Cisca regelmatig met elkaar spraken en zeker elk jaar aanwezig waren op het oliebollenfeest. Onze tweede ontmoeting was zo’n 4 jaar geleden. Nu was ik niet meer dat meisje dat bij Wytze in de klas had gezeten. Ik kwam bij jullie thuis als de nieuwe vriendin van Wytze. Cisca heeft ontzettend vaak aan mij laten weten hoe blij ze is met een schoondochter als ik. Tijdens de vakantie van afgelopen zomer had Cisca een opdracht meegegeven; Wytze en ik moesten een bingo kaart vol maken met allerlei vakantiekiekjes. Een slimme manier van Cisca om volop mee te kunnen genieten van haar zoon en schoondochter op vakantie. Ik ben heel blij dat ik de afgelopen 4 jaar mocht genieten van je humor, liefde en zorgzaamheid. Lieve schoonmama, ik ga je ontzettend missen! ❤️
Liesbeth uit Amersfoort heeft geschreven op 10 juni 2022 om 17:13
Ha die Cis, Zo zou ik een berichtje aan je beginnen. Gewoon lekker spontaan zoals je bent (het kost me nog erg veel moeite om was te schrijven). Eigenlijk hebben voor 98% van de keren dat we elkaar ontmoetten dat altijd in plezierige omstandigheden gedaan. Een borrel, een vakantie, een wandeling of fietstocht, een verjaardag, naar de film of zomaar even langs gaan, de afgelopen jaren zijn er heel veel van die momenten geweest. Gezellig samen eten, kletsen, een spelletje, een wijntje erbij ook serieuze onderwerpen schuwden we niet. De keren dat we elkaar zagen in minder goede omstandigheden was het fijn om te ervaren dat er een luisterend oor was, warme meelevendheid en de 'broodnodige' knuffel op dat moment. De afgelopen dagen komen er allerlei herinneringen boven maar ook beelden. Ik heb een heel mooie foto van je gevonden van 5 jaar geleden toen jij en Onno een paar keer die enorme berg beklommen hebben. Op de zaterdag erna zijn we met een aantal een rondje gaan rijden om iets mer van de omgeving te zien. Onderweg uitgestapt op een heel mooi punt en daar is deze foto gemaakt. Er straalt kracht vanuit 'Yeahhhh we did it' Deze foto vind ik zo passend bij jou, vrolijk, vriendelijk, energiek, sportief, betrokken, gastvrij, zomaar een paar van je competenties. Super met taal en gek op bijzondere wc-bordjes, en wat had je er veel. Oh ja ik denk 4 jaar geleden gingen we op de fiets naar de Visserij-dagen in Bunschoten/Spakenburg. Enorm druk natuurlijk maar je was gewoon stomverbaasd over het cultureel erfgoed in 'je achtertuin'. Het voelt allemaal zo RAUW, ja met een A, Cis dat is heel bewust. Cis, mooi mens en wat ben ik bevoorrecht dat ik je ken. Lieve Frans, Myrthe, Nynke, Wytze en Robbert, Deveron en Kim een heel dikke knuffel💕
Marjolein uit Amersfoort heeft geschreven op 10 juni 2022 om 16:56
De herinnering die steeds door m’n hoofd dwarrelt, hoort bij de laatste keer Toverbal-eten aan de Erasmusstraat. Toen ik als eerste binnenkwam, wilde Cisca nog een toetje maken. “Zal ik je helpen?” ”Nou, ja, graag.” We gingen samen aan de slag. Maar ze was natuurlijk steeds afgeleid, wat ik wel grappig vond. En steeds als ik haar aandacht weer naar het toetje stuurde, keek ze me aan, wachtte even en schoot dan in de lach. En dan gebeurde natuurlijk váák. Het werd een erg vrolijk toetje, dat ik uiteindelijk zelf maar afgemaakt heb. Een andere herinnering: Ik was nét begonnen met mijn meubelstoffeerderij, toen ze me vroeg om hét bankje te herstofferen. Ik had toen nog geen stalencollectie, maar wel een paar goede adressen voor meubelstof. Cisca heeft het record ‘stof uitzoeken’ gevestigd op meer dan een jaar. Want ja, ze vond geen enkele stof mooi genoeg. Uiteindelijk vond ze iets wat ze wel aardig vond. Ik ging aan de slag. En bij het afleveren ben ik altijd, nog steeds, een beetje zenuwachtig: Is men wel blij met het resultaat? Ik kan wel stellen dat Cisca ook hier uniek is: ze was niet tevreden. Ze deed haar best het niet te laten merken, maar ik voelde wel dat het niet voldeed. Met een knoop in m’n maag heb ik lang na moeten denken wat het nou was. Want technisch zat het bankje goed in elkaar. En ineens viel het kwartje: het versleten bankje was voor Cisca als een beduimelde knuffel voor een kind. Dat bankje was het bankje niet meer. Achteraf gezien had het moeten blijven zoals het was.
Eline uit Utrecht heeft geschreven op 10 juni 2022 om 15:20
De keren dat ik Cisca heb ontmoet, waren de keren dat ik, samen met Tosca, Myrthe ging opzoeken in het ouderlijk huis in Amersfoort. Ik voelde me direct welkom dankzij de gastvrijheid van Cisca. Warm, hartelijk, geïnteresseerd en vrolijk. Ze schoof gezellig bij ons aan om te kletsen en om te luisteren naar wat ons bezighoudt. Ondertussen zorgde ze dat we niks tekort kwamen, schonk onze wijntjes bij en deelde de oliebollen uit die Frans en Myrthe hadden gebakken. Later zaten we lekker in de jacuzzi toen Cisca kwam kijken of ze nog iets voor ons kon doen; hadden we nog iets nodig, kon ze ons glas nog bijschenken, wilden we dat ze wat leuke foto’s van ons maakte? Ze leek er oprecht van te genieten dat we het zo naar ons zin hadden. Toen ik Tosca weer sprak na het bezoekje in Amersfoort was het eerste wat we tegen elkaar zeiden: “Nou, je kan wel zien van wie ze het heeft hé?!”. Of we doelden op de kenmerkende humor, het taalgevoel, het enthousiasme, de lach of de bos haar, weet ik niet meer. Maar dat we een 30 jaar oudere versie van Myrthe hadden ontmoet, was ons wel duidelijk.