Herinneringen

Dag lieve Cis, dag lieve mama, dag lieve zus!

Op 26 maart 1963 werd Cisca geboren in Diepenveen, op een winterse dag – vlak na De Hel van ’63.

Op 3 juni 2022, tijdens prachtig wandelweer, heeft Cisca in Frankrijk helaas haar laatste wandeling nooit af kunnen maken.  

De nacht van vrijdag 3 op zaterdag 4 juni was een ware nachtmerrie: Cisca is vermist. Wij werden gebeld dat ze niet op tijd voor het eten was teruggekeerd van haar wandeling. En hoewel ze vaak te laat was, is een paar uur later wel ondenkbaar. De hele nacht heeft de gendarmerie naar haar gezocht, onder andere met een helikopter. Zaterdagochtend is Cisca gevonden. Gevallen in een Ravijn en op slag dood.

En precies zoals we van Cisca hebben geleerd, halen wij hier ook iets positiefs uit: ze is in al haar vrolijkheid in het harnas gestorven. Aan het einde van een prachtige Alpe d’HuZes-week.


Lieve Cisca, we houden van je en wat gaan we je missen.


Liefs,
Frans, Myrthe, Nynke, Wytze en Fred

“Mensen en verhalen, daar houd ik van.”

Dit zei Cisca en dat geldt ook voor ons. Van alle kanten worden we verrast met hoeveel mensen haar blijkbaar kennen. We zouden het heel mooi vinden om een kijkje te krijgen in jouw leven met Cisca.

Het leven dat begon aan het begin van de lente van 1963 en eindigde aan het eind van de lente van 2022. Daartussenin zaten 59 mooie jaren. Ook jij was onderdeel daarvan en wij zijn benieuwd hoe jij je Cisca herinnert. Gezellig en vol humor? Ze kletste graag met iedereen, onder het genot van een wijntje. Soms wat onhandig? Cisca was immers altijd alles kwijt. Enthousiast en nauwkeurig? Cisca werkte veel, omdat ze het zo leuk vond.
We lezen graag in een anekdote of een grappig, bijzonder verhaal hoe jullie band was. Denk aan iets wat typisch Cisca was of iets wat alleen haar kon overkomen. Voel je vrij en geef het vooral je eigen twist.

 

Volgende maand (juli 2022) maken we hier een boek van, zodat we nog vaak door Cisca’s leven kunnen bladeren.

Deel je herinnering aan Cisca

Deel je herrinering aan Cisca

 
 
 
 
 
86 berichten.
Monique uit Amersfoort heeft geschreven op 10 juni 2022 om 13:26
Cisca, onze geschiedenis begint ca 28 jaar geleden. Samen met wat later de pufclub is geworden op zwangerschapsgym. In de loop der jaren zijn we uitgegroeid tot een hechte groep die lief en leed met elkaar deelde. Wat een leuke uitjes hebben we met elkaar gedaan. Van boerengolven, rondleiding door Amsterdam tot workshop etagere maken. Het laatste uitje zal me nu altijd bij blijven. Begonnen bij jou thuis. Vol trots je huis en tuin laten zien en daarna net de tuc tuc Amersfoort in. Wat een lol hebben we gehad met elkaar. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Lieve Cisca, ik ga je missen, ons clubje zal nooit meer hetzelfde zijn. Monique
Myrthe uit Utrecht heeft geschreven op 10 juni 2022 om 12:40
Lieve mama, Herinneringen aan jou zijn er te veel om op te noemen. Een paar kom ik nog persoonlijk aan je vertellen. De rest schrijf ik hier op. Liefs, Myrthe
Wytze uit Amersfoort heeft geschreven op 10 juni 2022 om 12:01
Ik heb 25 jaar aan geweldige herrinneringen💕, ik ga nog nadenken over onze beste💌
Nynke uit Den Haag heeft geschreven op 10 juni 2022 om 11:58
Lieve mama, In mijn hoofd heb ik al honderd keer afgespeeld hoe jij zometeen gewoon komt binnenlopen, uitbundig “ha-llooo” roept zoals alleen jij dat kan, mij een aai over mijn rug geeft en “dag lieverdje” in mijn oor fluistert. Het vertrouwde, veilige gevoel dat ik kreeg als je dat deed hoop ik nu voor altijd te blijven voelen als ik daar aan denk. Al de hele week komen er mooie herinneringen bij me naar boven, alsof het pop-up berichten zijn van mijn telefoon (zoals wanneer je een melding krijgt dat je weer aan zet bent met Wordfeud bijvoorbeeld 😉). Ik hoop dat de herinneringen nog even blijven binnenstromen en zal de mooiste daarna hier delen. Zoals jij zou zeggen: “wordt vervolgd.”
maurits uit amersfoort heeft geschreven op 10 juni 2022 om 11:15
Als ik aan jou, Cisca, denk is het eerste wat me te binnen schiet jouw onbedaarlijke lach. Al vond ik de reden niet altijd even komisch, maar door jouw lachen moest ik dat ook doen. Ik heb je heel wat jaren mogen kennen Cisca en daar ben ik dankbaar voor. Het begon met de kinderen die samen op de basisschool zaten. Gaandeweg is er een hechte vriendschap ontstaan. Met de kinderen tijdens Pinksteren naar de vuurtjescamping waren de eerste van vele gezamenlijke uitstapjes. Vuurtje stoken en dan met een wijntje verhalen vertellen. Myrthe en Tyka sinds de basisschool hartsvriendinnen en we zagen elkaar regelmatig. Hoe mooi de kans om naast jullie te komen wonen. Van vrienden werden we ook nog buren. makkelijk bij elkaar binnenlopen achterom, en de vrijdagmiddagborrel is ergens toen al ontstaan en doorgegaan tot op de dag van vandaag. Je had altijd een luisterend oor en ik baalde ook toen jullie aangaven te verhuizen. Ondertussen wel gewend want jullie bleven in de buurt, maar toch een gemis. De mooie wandelweekenden die we samen met Esther en Marcel en jou en Frans hebben gehad, waarbij jij natuurlijk altijd dacht dat we een andere weg in moesten dan de route aangaf. Je kon je niet voorstellen dat wij het goed hadden, en dat was ook wel typerend. Niet schromend tegen de stroom in te gaan als je overtuigd was van jouw gelijk. Het gaf vaak hilarische momenten. Jij die altijd ook nog even 'iets' moest doen, voordat we konden vertrekken, zoals dat ook met jullie vakanties ging. Als jullie van plan waren om de volgende dag om 11.00 uur te vertrekken gingen we in de buurt al een poule opmaken van hoe laat het zou worden; 13.00 uur ? 15.00 uur? Degene die de laatste tijd inzette won meestal. Ook weer op het komische af en je kon er zelf gelukkig ook om lachen. Tijdens de wintersport die we vaak samen hebben gehad toch even een andere route kiezen, want ja daar kon je ook skiën. Vervolgens een uur later dan de rest met een taxi terug gebracht naar het hotel, want waar jij uitkwam ging er verder niets meer. De verhalen zullen me bijblijven en jij als persoon helemaal; enthousiast voor iets nieuws, betrokken, lachend, tegendraads, avontuurlijk. Je was gewoon een lief mens en dierbare vriendin en ik mis je.
Frans uit Amersfoort heeft geschreven op 10 juni 2022 om 08:59
Ik herinner me nog als de nacht van gisteren de eerste voorzichtige zoen op de oprit van je ouders in Venray. Ook dat ik je streelde door je dikke bos haren. Geweldig mooie oranje haren die niemand had en waarvan mijn opa al zei dat hij er ook een zwak voor had. De appeltaart die van het plafond afdroop in de keuken van je moeder, zo boos was je dat het niet lukte. De teckel die veel eerder thuis was dan wij als we hem uitlieten, omdat wij alleen oog voor elkaar hadden. De geur van typisch Cisca toen ik je na enkele stagejaren toch weer opzocht in de Anjelierstraat in Amsterdam, maar daarna ook nooit meer bij je weg ben gegaan. Die typische Cisca geur die ik me herinnerde van vroeger en me weer smoorverliefd maakte die eerste avond, niet gepland, samen in één bed zoals we ook stiekem in de middelbareschooltijd deden. Ik herinner me het getrippel van muizen op de vliering in ons eerste gezellige, kneuterige houten huisje in Ermelo. Maar vooral dat ik me dood schrok als jij me midden in de nacht wakker schreeuwde omdat er een muis gevangen was in een val en ik die stante pede moest verwijderen. Ik herinner me onze eerste 13e, 30 jaar geleden, toen we vol liefde ja tegen elkaar zeiden in een paars gemeentehuis. De regenachtige dag die onze bruiloft niet kon verpesten omdat jij zo’n geweldige jaren 50 bus had geregeld waar we met z’n allen in konden. Ik herinner me nog precies dat we samen in ons Opeltje voor het eerst door de Erasmusstraat reden op zoek naar een huis en dat we samen meteen het gevoel hadden dat we ons hier thuis voelden. De geboorte van Myrthe in het ziekenhuis, waarbij een arts in paniek de OK wachtruimte binnenkwam omdat jij allerlei stuiptrekkingen kreeg. En de geboorte van Nynke die jij met allerlei smoesjes uitstelde. De gesprekken die we hadden of we nu wel of niet een derde kind zouden nemen, en de bloemzaadjes die ik je gaf ten teken dat we ook voor een derde gingen. Een jongetje dat midden in de nacht als eerste heerlijk thuis geborene is en nooit meer is weggegaan. Ik herinner me de gesprekken over naamkeuze en jouw briljante vondst ze te verbinden met een Griekse Y. Ik herinner me de muziekintro van Miss Emerald die we keihard in onze auto afspeelden ten teken dat we op vakantie gingen. Ik herinner me dat je veel moeite had jouw thuishonk in de Erasmusstraat te verlaten waar meer dan 25 jaar geschiedenis ligt. Maar ook dat je zei dat ons nieuwe huis steeds meer ook jouwe werd. Aan niemand heb ik zoveel herinneringen als aan jou. Ik ga je heel erg missen!!